Nga Spiten Prulli-
Elisa Spiropali ngriti zërin, sfidoi Ramën dhe dukej se po hapte një front të ri brenda PS-së, ku dihej se kush kishte guxuar ishte “palosur”. Sot, pas toneve të forta të kryeministrit në mbledhjet e fundit të grupit parlamentar dhe qeverisë, zëri i saj nuk dëgjohet më si më parë. Çfarë ndodhi? Frikë, kompromis apo strategji për të ardhmen?
Elisa Spiropali e nisi këtë histori me një fjali që në politikën shqiptare nuk thuhet lehtë: “Më përjashto!” Nuk ishte një fjali e drejtuar ndaj një kolegu dosido. Ishte një sfidë ndaj Edi Ramës. Kryeministri bëri sikur e gëlltiti sfidën e deputetes së tij.
Dhe për një moment u krijua përshtypja se brenda Partisë Socialiste po lindte një problem serioz. Një figurë e rëndësishme e partisë po merrte distancë nga lideri, po artikulonte pakënaqësi dhe po fliste për nevojën e ndryshimit. Për shumëkënd, Spiropali po provonte të ndërtonte profilin e saj politik. Por pastaj ndodhi diçka që në politikë është edhe më interesante se një përplasje: heshtja. Pas toneve të forta, pas përplasjes, pas sfidës publike, Spiropali nuk po duket më si ajo që dukej se po hapte një front të ri kundër Ramës. Dhe kjo nuk mund të mos ngrejë pikëpyetje. U frikësua? U tërhoq? Apo u ul në tavolinë dhe bëri një marrëveshje?
Për një “pazar” konkret nuk ka prova publike. Prandaj do të ishte e lehtë, por jo serioze, të thuhej se Rama dhe Spiropali kanë bërë një marrëveshje të fshehtë. Por politika nuk është vetëm ajo që thuhet publikisht. Politika është edhe ajo që nuk thuhet. Është edhe ndryshimi i toneve. Është edhe mungesa e deklaratave. Është edhe mënyra se si një politikan sillet pasi përballet me fuqinë reale të liderit. Dhe këtu Spiropali ka një problem për të zgjidhur.
Nëse ajo besonte vërtet se PS-ja kishte nevojë për një ndryshim të madh, pse u ndal? Nëse mendonte se modeli i Ramës kishte probleme, pse nuk vazhdoi ta thoshte me të njëjtën forcë? Nëse “Më përjashto!” ishte një qëndrim politik dhe jo një shpërthim emocional, ku është vazhdimi i tij?
Këto janë pyetje legjitime.
Sepse nuk mjafton të sfidosh liderin në një mbledhje. Duhet të kesh edhe forcën për të përballuar pasojat. Dhe Edi Rama e di shumë mirë këtë. Ai e ka ndërtuar Partinë Socialiste si një strukturë ku vendimmarrja është e përqendruar fort rreth kryetarit. Kush e sfidon, e di se nuk po hyn në një debat televiziv. Po hyn në një betejë për pozicionin e tij politik. E kanë provuar Sajmir Tahiri, Erion Veliaj. I vetmi që u tërhoq me dinjitet nga përballja me Ramën, ishte Ben Blushi. Ai e pa se PS ishte tashmë parti e Edi Ramës. Dhe u tërhoq!
Mos ka bërë këto llogari Elisa? Ka parë se kush është sakatuar dhe kush ka ikur vetë, sepse nuk ia merr dot partinë, Ramës? Kjo mund të jetë arsyeja pse Spiropali ka zgjedhur të tërhiqet. Por mund të jetë edhe një llogari shumë më e sofistikuar. Ndoshta ajo nuk po tërhiqet. Ndoshta po pret. Një politikan që kërkon të ketë rol nesër duhet të jetë në lojë edhe sot. Duhet të ruajë marrëdhëniet. Duhet të ndërtojë mbështetje. Duhet të mos digjet para kohe. Dhe mbi të gjitha, duhet të presë momentin kur pushteti i liderit fillon të lëkundet vetë.
Kjo mund të jetë arsyeja pse sot nuk e dëgjojmë më Spiropalin me të njëjtin zë. Jo domosdoshmërisht sepse u mund. Por sepse mund të ketë vendosur të mos e bëjë betejën tani. Por këtu qëndron edhe rreziku për të. Politika shqiptare është plot me njerëz që kanë pritur “momentin e tyre” dhe ai moment nuk ka ardhur kurrë. Sepse për të qenë alternativë nuk mjafton të jesh kundër liderit.
Duhet të kesh një ide. Duhet të kesh njerëz. Duhet të kesh një projekt. Duhet të kesh kurajën për ta mbajtur atë projekt edhe kur nuk është në modë. Një lëvizje diversion për Spiropalin mund të ishte që të mbështeste hapur kandidaturën e Erion Braçes për kryebashkiak. Dhe në këtë rast ajo teston edhe “vijën e tretë të kuqe”, që kryeministri e tha te KOHA JONE-DEBAT.
Pyetjet vijojnë për Spiropalin: A do të votojë ndryshe? A do të artikulojë një vizion të saj? A do të krijojë një grupim? A do të vazhdojë të flasë për “marrëveshjen e re” që ka përmendur? Apo do të rikthehet në rresht dhe do të bëhet sërish një nga zërat e zakonshëm të mazhorancës.
Sepse në fund, historia nuk është vetëm për Elisa Spiropalin. Është edhe për mënyrën se si funksionon pushteti në Partinë Socialiste. Sa hapësirë ka realisht për mendimin ndryshe? Sa gjatë mund të zgjasë një rebelim nga brenda? Dhe çfarë ndodh me atë që ngre kokën kundër liderit?
Spiropali e provoi. Rama reagoi.
Ajo tha: “Më përjashto!”. Në një emision te KOHA JONE-DEBAT, kryeministri Rama i pyetur nga botuesi i gazetës Koha Jone, Nikoll Lesi se “Elisa e ka kaluar vijen e kuqe, jo njëherë, por dy herë”, Rama u përgjigj: Ka dhe një vijë tjetër të kuqe! Pra la një shteg për Elisën.
Dhe tani ajo ka heshtur. Kjo heshtje mund të jetë frikë. Mund të jetë kompromis. Mund të jetë kalkulim. Por një gjë është e sigurt: Tani topi është në fushën e Spiropalit. Sepse pas “Më përjashto!” nuk mjafton më heshtja. Duhet një përgjigje politike. Nëse ajo ka guximin të shkojë deri në fund, do ta tregojë koha. Nëse po ruan veten për ditën pas Ramës, edhe kjo do të zbulohet. Por nëse gjithçka përfundon me një tërheqje të qetë dhe rikthim në rresht, atëherë “Më përjashto!” do të mbetet vetëm një fjali e fortë në një mbledhje të tensionuar.
Dhe politika nuk mbahet mend për fjalitë që thuhen në kulmin e revoltës. Mbahet mend për betejat që ke guximin t’i çosh deri në fund.