Më shumë pabarazi dhe më pak individualizëm

Një virus i ri global, që na mban të mbyllur në shtëpitë tona, mbase me muaj tashmë po riorienton marrëdhëniet tona me qeverinë, me botën e jashtme, madje edhe me njëri-tjetrin. Disa ndryshime që këta ekspertë presin të shohin gjatë muajve, ose viteve të ardhshme mund të ndihen si të panjohura ose shqetësuese: A do të qëndrojnë kombet të mbyllur? A do të bëhet prekja tabu? Çfarë do të bëhet me restorantet? Por momentet e krizës gjithashtu paraqesin mundësi: përdorim më i sofistikuar dhe fleksibël i teknologjisë, më pak polarizim, vlerësim i rigjallëruar për ambientet e jashtme dhe kënaqësitë e tjera të thjeshta të jetës. Askush nuk e di saktësisht se çfarë do të vijë, por ja një udhëzues për mënyrat e panjohura që shoqëria qeveria, kujdesi shëndetësor, ekonomia, mënyra e jetesës dhe të tjera do të ndryshojë.

Personalja bëhet e rrezikshme

Më 9/11, ne amerikanët zbuluan se jemi të prekshëm ndaj fatkeqësive që menduam të ndodhnin vetëm në vende të largëta. Kriza financiare e vitit 2008 na tha gjithashtu se mund të vuajmë fatkeqësitë e epokave të kaluara, si rrënimi ekonomik i Depresionit të Madh. Tani, pandemia e gripit të vitit 1918, bëhet një spektër i beftë në jetën tonë. Kjo humbje e naivitetetit, ose vetëkënaqësisë, është një mënyrë e re e të qenit në një botë që presim të ndryshojë veprimtarinë tonë në botë. Ne e dimë tani se prekja e gjërave, të qenit me njerëz të tjerë dhe të marrësh frymë në një hapësirë ​​të mbyllur, mund të jetë e rrezikshme. Sesa shpejt ky ndërgjegjësim do të tkurret mund të ndryshojë nga njeriu tek njeriu, por kurrë nuk mund të zhduket plotësisht , për këdo që ka jetuar gjatë këtij viti. Mund të bëhet natyrë e dytë të heqim dorë nga shtrëngimi i duarve ose prekja e fytyrave tona dhe të gjithë, mund të zbulojmë se nuk mund të ndalemi së lari duart. Komforti i të qenit në prani të të tjerëve mund të zëvendësohet nga një rehati më e madhe me mungesë, veçanërisht me ato që nuk i njohim nga afër. Në vend që të pyesim, “A ka ndonjë arsye për ta bërë këtë në internet?” ne do të pyesnim, “A ka ndonjë arsye të mirë për ta bërë këtë personalisht?” – dhe do të duhet të na kujtojnë dhe bindin që ka. Fatkeqësisht, nëse pa dashje, ata që nuk kanë qasje të lehtë në teknologji do të jenë më të pafavorizuarit. Paradoksi i komunikimit në internet do të rivlerësohet: Krijon më shumë distancë, po, por edhe më shumë lidhje, pasi komunikojmë më shpesh me njerëz që janë fizikisht më larg dhe që, ndjehen më të sigurt për ne për shkak të asaj largësie.

Një lloj i ri patriotizmi

Amerika ka kohë që e ka barazuar patriotizmin me forcat e armatosura. Por nuk mund të qëllosh mbi një virus. Ata që janë në vijën e parë të frontit kundër koronavirusit nuk janë rekrutë, mercenarë ose ushtarë; ata janë mjekët tanë, infermierët, farmacistët, mësuesit, kujdestarët, punonjësit e dyqaneve, punëtorët e shërbimeve komunale, pronarët e biznesit të vogël dhe tw punësuarit. Ashtu si Li Wenliang dhe mjekët e Wuhan, shumë prej tyre janë hasur me detyra të papritura, të shoqëruara nga një rrezik i shtuar i infektimit dhe vdekjes, për të cilën nuk nënshkruan kurrë. Kur gjithçka të jetë thënë dhe bërë, mbase do ta njohim sakrificën e tyre si atdhetari të vërtetë, duke nderuar mjekët dhe infermierët tanë, në gjunjë dhe duke thënë: “Faleminderit për shërbimin tuaj”, siç bëjmë tani për veteranët ushtarakë. Ne do t’u japim atyre përfitime të garantuara shëndetësore dhe zbritje të korporatave dhe do të ndërtojmë statuja dhe do të kemi ditëzyrtare për këtë klasë të re të njerëzve, që sakrifikojnë shëndetin dhe jetën e tyre për tonën. Ndoshta, gjithashtu, më në fund do të fillojmë ta kuptojmë atdhetarizmin më shumë si kultivimi i shëndetit dhe jetës së komunitetit tonë, sesa të hedhjes në erë të komunitetit të dikujt tjetër. Ndoshta de-militarizimi i patriotizmit amerikan dhe dashuria ndaj komunitetit do të jetë një nga përfitimet që mund të dalë nga ky lëmsh i tmerrshëm.

Më pak individualizëm

Pandemia e koronavirusit shënon fundin e romancës sonë me shoqërinë e tregut dhe hiper-individualizmin. Ne mund të drejtohemi drejt autoritarizmit. Imagjinoni Presidentin Donald Trump duke u përpjekur të pezullojë zgjedhjet e nëntorit. Shqyrtoni perspektivën e një sulmi ushtarak. Skenari distopik është real. Por besoj se do të shkojmë në drejtimin tjetër. Tani po shohim që modelet e bazuara në treg për organizimin shoqëror dështojnë, në mënyrë katastrofike, pasi sjellja vetë-kërkuese e bën këtë krizë aq shumë më të rrezikshme sesa duhej të ishte.

Kur kjo të përfundojë, ne do të riorientojmë politikën tonë dhe do të bëjmë investime të reja thelbësore në të mirat publike – për shëndetin, veçanërisht – dhe shërbimet publike. Nuk mendoj se do të bëhemi më pak komunalë. Përkundrazi, ne do të jemi në gjendje të shohim më mirë se si janë lidhur fatet tona. Burgeri i lirë që unë ha nga një restorant, që mohon pushimin e paguar kasierëve dhe stafit të kuzhinës më bën më të prekshëm nga sëmundjet, siç bën edhe fqinji i cili nuk pranon të qëndrojë në shtëpi në një pandemi, sepse shkolla jonë publike nuk arriti t’i mësojë shkencë apo aftësi të mendimit kritik.

Ekonomia – dhe rendi shoqëror që ndihmon – do të shemben nëse qeveria nuk garanton të ardhura për miliona punëtorë që do të humbin punët e tyre në një recesion të madh, ose depresion. Të rriturit në moshë të re do të dështojnë të nisje të karrierave, nëse qeveria nuk ndihmon në zvogëlimin ose anulimin e borxhit të studentëve. Pandemia e koronavirusit do të shkaktojë dhimbje dhe vuajtje të jashtëzakonshme. Por do të na detyrojë të rishqyrtojmë kush jemi dhe çfarë vlerësojmë, dhe, në planin afatgjatë, mund të na ndihmojë të rizbulojmë versionin më të mirë të vetvetes.