“Ura e Tamaras, Malësi e Madhe, Shkodër, Korrik 1967”, foto është marrë nga një publikim i Agjencisë Telegrafike Shqiptare, të këtij imazhi, pjesë e arkivit të saj.
E ndërtuar në shekullin XVIII nga vezirët Bushatllinjtë, ura është dëshmi e një epoke kur fuqia politike kërkonte të shprehej përmes qëndrueshmërisë së veprave publike. Me dy qemerë të fortë, ku ai kryesori hapet me një elegancë prej 13 metrash mbi rrjedhën e egër të lumit, ajo duket sikur sfidon jo vetëm gravitetin, por edhe harresën.
Por historia e saj nuk është vetëm një kapitull i arkitekturës, ajo ka një shpirt, një emër, një legjendë. Thuhet se Tamara, bashkëshortja e Kara Mahmud Pashë Bushatliu, mbeti e izoluar për ditë të tëra nga rrëzimi i një ure të mëparshme. Ishte ky përjetim i brishtë, ky kufi mes kalimit dhe pamundësisë, që e shndërroi nevojën në vullnet: një urë e re, e fortë, e pathyeshme duhej të lindte. Dhe kështu ndodhi. Në nder të saj, vendi dhe ura morën emrin Tamara, si një kujtesë se edhe në historinë e fortë të gurit, një ndjenjë mund të bëhet themel.
Rreth saj, në lartësinë 1100 metra mbi nivelin e detit, shtrihet një luginë me frymëmarrje akullnajore, ku pyjet e ahut dhe haloreve rrëfejnë ciklet e pafundme të natyrës. Dimrat e ashpër e mbulojnë me borë, ndërsa verat e kthjellta e zbulojnë si një relike të gjallë, ku çdo gur ruan gjurmët e kalimtarëve: tregtarë, udhëtarë, luftëtarë.
Pranë saj, Hani i Tamarës qëndron si një dëshmi tjetër e kohëve kur kjo urë ishte më shumë se një kalim, ishte një nyje jetike e shkëmbimeve, mikpritjes dhe komunikimit mes botëve që takoheshin në këtë pikë.
Albert Vataj