Dita e tetë e protestës qytetare para Kryeministrisë solli në shesh jo vetëm pankarta, thirrje dhe slogane, por edhe një mozaik zërash që vinin nga realitete të ndryshme shoqërore. Intelektualë, emigrantë, pensionistë, të rinj, qytetarë të zakonshëm, madje edhe turistë të huaj, morën fjalën për të shprehur mbështetjen e tyre ndaj asaj që organizatorët e konsiderojnë një lëvizje qytetare për ndryshim.
Ndër figurat më të njohura që iu bashkuan protestës ishte intelektuali dhe publicisti Fatos Lubonja. Në fjalën e tij, ai vuri theksin te diversiteti i pjesëmarrësve, duke nënvizuar se, pavarësisht bindjeve të ndryshme politike apo ideologjike, protestuesit bashkohen nga kundërshtimi ndaj asaj që ai e konsideron kapje të shtetit nga interesa klienteliste, krimi dhe oligarkia.
Duke iu referuar sloganit “Shqipëria nuk është në shitje”, Lubonja argumentoi se ky mesazh përfaqëson kundërshtimin ndaj një modeli zhvillimi që, sipas tij, nuk u shërben qytetarëve, por një pakice të privilegjuar. Në një nga momentet më të forta të fjalës së tij, ai e krahasoi këtë model me një “tumor” që po zgjerohet në trupin e vendit dhe që, sipas tij, duhet ndalur përmes reagimit qytetar dhe forcimit të institucioneve të drejtësisë.
Lubonja gjithashtu deklaroi se protesta nuk duhet parë si një reagim i përkohshëm, por si një angazhim që do të vazhdojë deri në arritjen e objektivave të saj politike. Duke përmendur rastin e Zvërnecit si një pikënisje simbolike të revoltës qytetare, ai bëri thirrje që edhe institucionet e drejtësisë të luajnë rolin e tyre në mbrojtjen e interesit publik.
Një pjesë e rëndësishme e atmosferës së protestës u krijua nga pjesëmarrja e emigrantëve shqiptarë, të cilët kishin ardhur nga vende të ndryshme të Europës për t’iu bashkuar tubimit. Një qytetar i ardhur nga Zvicra foli me emocion për lidhjen e pandërprerë me vendin e origjinës, duke theksuar se largimi nga Shqipëria nuk ka nënkuptuar kurrë harresën e identitetit, gjuhës dhe përgjegjësisë ndaj vendit.
Ai u bëri thirrje shqiptarëve të diasporës që të angazhohen më shumë në zhvillimet e vendit, duke e konsideruar protestën si një moment që kërkon solidaritet dhe bashkim përtej kufijve gjeografikë.
Një element i veçantë i protestës ishte edhe prania e disa turistëve të huaj, të cilët shprehën publikisht mbështetjen e tyre për të drejtën e qytetarëve për të protestuar dhe për të kërkuar më shumë transparencë nga institucionet. Fjalët e tyre u pritën me duartrokitje nga pjesëmarrësit, duke i dhënë protestës një dimension simbolik që shkonte përtej kufijve kombëtarë.
Një turiste u shpreh se ishte e lumtur që ndodhej mes protestuesve dhe se e konsideronte të rëndësishme mbrojtjen e interesave publike përmes pjesëmarrjes qytetare. Ndërsa një tjetër vizitor i huaj tha se gjatë ditëve të qëndrimit në Shqipëri kishte parë një popull krenar, të lidhur fort me vendin e vet dhe të vendosur për të mbrojtur atë që e konsideron të drejtë.
Atmosfera e protestës u karakterizua edhe nga deklarata emocionale të qytetarëve që kanë qenë aktivë që nga fillimi i lëvizjes. Njëri prej protestuesve, i cili pretendoi se kishte qenë objekt sulmesh verbale dhe presioni në rrjetet sociale, deklaroi se nuk do të tërhiqej nga angazhimi i tij dhe se do të vazhdonte të merrte pjesë në protestë.
Këto ndërhyrje, të ndryshme në ton dhe përmbajtje, treguan edhe një herë se protesta po përpiqet të paraqitet si një hapësirë ku bashkohen zëra të ndryshëm rreth një pakënaqësie të përbashkët. Nga intelektualët te emigrantët, nga qytetarët e zakonshëm te të huajt që ndodheshin rastësisht në Tiranë, dita e tetë e protestës dëshmoi se sheshi mbetet një vend ku përplasen ide, shqetësime dhe shpresa për të ardhmen e vendit.
AV