Gjergj Luca në diskursin e dy modeleve politike, milionave që blejnë influencë dhe një pasaportë që shpreh mirënjohje
Nga Albert Vataj
Sipërmarrësi Gjergj Luca rikthehet në skenën e komunikimit publik me një ndërhyrje që tejkalon reagimin e zakonshëm, duke marrë formën e një akti të mirëfilltë retorik, ku ironia përdoret si instrument denoncimi dhe demaskimi.
“Kjo video përshëndetëse i dedikohet doktorit, kavalierit të palodhur të politikës shqiptare, që me një bujari demokratike, i dha miliona dollarë LaCivitas. Ndërkohë, këta të “narkoshtetit” u treguan më modestë: u mjaftuan me një pasaportë shqiptare për të impresionuar ish kryetarin e Bashkisë së Neë York-ut.
Secili me mënyrën e vet për të lënë gjurmë në histori…” shkruan Luca
Në këtë tekst të shkurtër, ai ndërton një paralelizëm të mprehtë mes dy mënyrave të të bërit politikë, njëra që investon miliona për të blerë influencë, dhe tjetra që përdor simbolikën e nderimit për të prodhuar kapital mirënjohjeje.
“Ku iku ky LaCivita?”, pyet Luca, duke iu referuar figurës së Chris LaCivita, të prezantuar nga Sali Berisha si drejtues i fushatës elektorale të Partisë Demokratike për zgjedhjet e 11 majit 2025. Duke ekspozuar një fotografi të tij me Berishën, Luca e shtyn më tej ironinë me një ton denoncues: “Çfarë u bë me këtë? Se me sa di unë, i përlau një gjashtëshe… dhe iku pa bërë asgjë për ne.” Kjo pyetje nuk është thjesht retorike; ajo synon të vërë në diskutim efektivitetin dhe transparencën e një investimi të tillë politik.
Në të njëjtën kohë, ai e zhvendos fokusin drejt një rasti tjetër, duke përmendur figurën e Eric Adams, i cili është nderuar me shtetësi shqiptare përmes një dekreti të firmosur nga Bajram Begaj. Ky akt, i ndërmarrë pas një kërkese të vetë Adams, lidhet me qëndrimet e tij publike në mbështetje të forcimit të lidhjeve mes Neë York-ut dhe botës shqiptare, duke i konsideruar shqiptarët si një “urë lidhëse” mes dy kontinenteve.
Luca nuk e sjell rastësisht këtë paralelizëm. Përmes figurës së LaCivita-s, ai prek një nga rastet më të diskutuara të ndërhyrjes së marketingut politik ndërkombëtar në realitetin shqiptar, ku politika përpiqet të kompensojë krizën e saj të brendshme duke importuar ekspertizë të jashtme. Në këtë prizëm, milionat e përmendura nuk mbeten thjesht një shifër financiare, por shndërrohen në metaforë të një dëshpërimi për legjitimitet, kur mungon besimi i brendshëm, kërkohet certifikimi nga jashtë.
Në anën tjetër, rasti i Adams dhe pajisja e tij me pasaportë shqiptare nga Presidenca e Republikës së Shqipërisë vendos në kontrast një tjetër paradigmë , atë të simbolikes politike. Një akt që synon të komunikojë mirënjohje dhe aleancë, por që, në kontekstin e ironisë së Lucës, përthyhet si një gjest minimalist përballë “investimeve” të mëdha të palës tjetër.
Në thelb, Luca nuk bën thjesht një krahasim; ai artikulon një akuzë të maskuar si humor. “Logjika kokëposhtë” që ai nënvizon shndërrohet në një diagnozë të një sistemi ku etiketa e “antikorrupsionit” bashkëjeton me praktika të dyshimta financiare, ndërsa pala e stigmatizuar si “narkoshtet” përdor mjete simbolike për të ndërtuar narrativën e saj ndërkombëtare.
Ky dualitet nuk është vetëm politik, ai është edhe epistemologjik. Ai prek mënyrën se si ndërtohet e vërteta publike në Shqipëri, përmes perceptimit, spektaklit dhe narrativave konkurruese. Në këtë terren, miliona dollarë dhe një pasaportë nuk janë më thjesht mjete, por shenja që flasin për një krizë të thellë besimi dhe për përpjekjen e dëshpëruar për të kontrolluar rrëfimin.
Në fund, fjalia e tij, “Secili me mënyrën e vet për të lënë gjurmë në histori”, tingëllon si një epilog i hidhur, një pranim se historia nuk është gjithmonë produkt i meritës apo i moralit, por shpesh rezultat i aftësisë për të imponuar narrativën më të fortë, qoftë ajo e blerë me miliona, apo e vulosur me një gjest simbolik.