“Më ndiq”, polici rrëfen momentin prekës kur ndihmoi një baba të arrinte te vajza në çastet e fundit

Nga Ermal Hamataj

Si pjesëtar i Policisë prej shumë vitesh, dje, gjatë një kontrolli rutinë, ndalova një makinë që po lëvizte me shpejtësi mbi normën e lejuar. U përgatita të vendosja një gjobë për drejtim të rrezikshëm dhe iu afrova ngadalë dritares.

Kur dritarja u ul, nuk pashë atë që prisja. Nuk kishte erë alkooli, as shpërfillje apo indiferencë. Duart e burrit po dridheshin mbi timon. Sytë i kishte të mbushur me lot. Me shumë vështirësi hapi buzët dhe tha:

“Vajza ime… është në spitalin e fëmijëve. Kimioterapia nuk funksionoi. Sapo më telefonuan… më thanë të nxitoj.”

E pashë drejt në sy. Nuk kishte asnjë gënjeshtër në atë vështrim. Asnjë lojë, asnjë përpjekje për t’iu shmangur përgjegjësisë… vetëm dëshpërim dhe një betejë kundër kohës.

E mbylla ngadalë bllokun e gjobave që mbaja në dorë.

“Më ndiq”, i thashë.

U ktheva në makinën e policisë, ndeza dritat dhe aktivizova sirenën. Me atë tingull që çante heshtjen, fillova t’i hapja rrugën. Pastrova kryqëzimet dhe ndalova makinat në anë. Po garonim me kohën. Një rrugë që zakonisht zgjaste tridhjetë minuta, e përshkuam për pesëmbëdhjetë.

Kur mbërritëm te spitali, burri doli nga makina pa thënë asnjë fjalë. As nuk më falënderoi, as nuk ktheu kokën pas. Thjesht vrapoi brenda. Unë mbeta në parking, fika motorin dhe prita. Ndoshta do t’i duhej sërish ndihmë… ose ndoshta vetëm po përpiqesha të qetësoja shqetësimin brenda vetes.

Një orë më vonë, ai u kthye. Hapat i kishte të rëndë, supet e ulura dhe sytë e humbur në boshllëk. Kur më pa, u ndal dhe u afrua ngadalë.

“A bëra gjënë e duhur?” e pyeta me një zë pothuajse të shuar.

Ai pohoi lehtë me kokë.

“Po… munda t’ia mbaja dorën deri në frymën e fundit. Faleminderit për gjithçka!”

U përpoq të më shtrëngonte dorën, por nuk mundi. Gjunjët iu këputën dhe u shemb në krahët e mi.

Në atë moment e kuptova: ndonjëherë “Shërbe dhe mbro” është shumë më tepër sesa thjesht zbatimi i rregullave.

Ndonjëherë, të marrësh një rrezik do të thotë t’i japësh dikujt mundësinë të jetë pranë njeriut të tij të dashur në çastet e fundit të jetës.

Rrëfim i punonjësit të Policisë Rrugore në Kosovë, Burim Bonjaku.