Rikthimi politik i Vjosa Osmani në krah të Lumir Abdixhiku nuk është thjesht një moment emocional apo simbolik. Është një zhvillim me peshë të madhe politike për Kosovën, sepse për herë të parë pas shumë kohësh, presidentja e vendit doli hapur në një tubim me tone të forta politike dhe me sulm direkt ndaj Albin Kurti.
Fjalia “po kthehem në shtëpinë time” kishte një ngarkesë të shumëfishtë. Në plan emocional, ajo rikujtoi lidhjen e Osmanit me LDK-në historike të Ibrahim Rugova, ku ajo u formua politikisht dhe ku për shumë mbështetës konsiderohej trashëgimtare e brezit rugovian. Por në planin politik, kjo fjali ishte një sinjal i qartë: Vjosa Osmani po pozicionohet sërish në kampin politik që sot përfaqësohet nga Abdixhiku dhe jo më pranë projektit të Albin Kurtit.
Kjo ka rëndësi të jashtëzakonshme, sepse deri tani Osmani kishte ruajtur një ekuilibër institucional si presidente, edhe pse dihej se marrëdhëniet me Kurtin ishin ftohur ndjeshëm. Tani ajo nuk po flet më vetëm si presidente; po flet si figurë politike që po rikthen identitetin e saj partiak dhe ideologjik.
Sulmi ndaj Kurtit ishte i drejtpërdrejtë dhe i menduar mirë. Kur Osmani thotë se ka njerëz që “kërcënojnë me zgjedhje çdo tre muaj sepse nuk ngopen kurrë”, ajo po e akuzon Kurtin për krizë permanente politike dhe për qasje përjashtuese ndaj kundërshtarëve. Madje, akuza se “u refuzua 51% nga populli vetëm për të eliminuar një presidente” është ndoshta deklarata më e fortë politike që ajo ka bërë ndonjëherë ndaj ish-aleatit të saj.
Me tej ajo tha se Albin Kurti është i pangopur për pushtet sepse e çon popullin çdo tre muaj në zgjedhje, duke e lodhur e duke mos qeverisur.
Në thelb, Osmani po përpiqet të ndërtojë një alternativë morale dhe institucionale përballë stilit konfrontues të Kurtit. Ajo po paraqitet si figura e unitetit, e partneritetit me SHBA-të dhe e “rrugës rugoviane” të shtetit serioz, diplomatik dhe pro-perëndimor. Kjo nuk është rastësi. Në Kosovë po rritet debati nëse qasja konfliktuale e Kurtit me aleatët ndërkombëtarë po e izolon vendin.
Për këtë arsye, përmendja e marrëdhënieve me SHBA-të ishte qendrore në fjalimin e Osmanit. Kur ajo thekson se ëndrra e përbashkët ishte një Kosovë “në miqësi të përhershme me SHBA-të”, ajo po godet indirekt perceptimin se qeveria Kurti ka tensionuar raportet me Washingtonin dhe me partnerët europianë.
Tubimi i quajtur “Tubimi i Bashkimit” kishte një simbolikë tjetër të fortë: tentativa për të ringjallur LDK-në si alternativë të madhe pushteti. Për vite me radhë, LDK ka vuajtur krizë identiteti dhe humbje elektorale. Prania e Osmanit i jep partisë energji emocionale, legjitimitet moral dhe potencial elektoral, sidomos te votuesit e moderuar dhe pro-amerikanë.
Pyetja e madhe tani është: a kemi hyrë në fazën e krijimit të një boshti të ri politik në Kosovë kundër Kurtit?
Shumë gjasa po. Sepse Osmani nuk u kthye thjesht për nostalgji. Ajo u kthye për të dhënë mesazh se beteja politike për drejtimin e Kosovës nuk është më vetëm mes pushtetit dhe opozitës, por mes dy filozofive të ndryshme të shtetit: njëra konfrontuese dhe populiste sipas kritikëve të Kurtit, dhe tjetra institucionale, tradicionale dhe pro-perëndimore që Osmani po përpiqet ta mishërojë bashkë me Abdixhikun.
Nëse ky bashkim arrin të kanalizojë pakënaqësitë ndaj qeverisë dhe të krijojë alternativë bindëse, atëherë skena politike e Kosovës mund të hyjë në një fazë të re. Dhe në atë rast, rikthimi i Vjosa Osmanit “në shtëpi” mund të rezultojë shumë më tepër sesa një rikthim sentimental: mund të jetë fillimi i një rreshtimi të ri politik në Kosovë.
Votuesit duhet ti japin votë kundër Albin Kurtit, sepse disa herë e votuan duke i dhënë me shumë se sa meriton, por Kurti i do të gjitha për pushtetin e tij, duke mos qeverisur, por duke e futur popullin në zgjedhje pafund.