Albert Vataj
Në një kohë ku bota shpesh vrapon pas të përkohshmes dhe zhurmës, ka lajme që na kujtojnë se ku rreh vërtet zemra e shëndoshë e një shoqërie, ku dëgjohet ai pulsi i rrëmbimshëm që udhëprin krijimin kah eteri i vlerave të epërme, të cila duke u kthyer nga thellësia e kohës dhe kujtyesës, rrënojave dhe rrënjëve, dëshmon. Postimi i Belinda Balluku për Fierin, si fitues i Çmimit të Parë në shkallë vendi për numrin më të madh të shfaqjeve teatrore (2024–2026), shkon përtej një suksesi institucional. Ky është një rrëfim për triumfin e shpirtit mbi rutinën.
Të thuash që skena e Teatrit “Bylis” është kthyer në një nga zemrat më të forta të jetës kulturore në Shqipëri, do të thotë të pranosh një të vërtetë më të thellë se teatri për Fierin nuk është thjesht një ngjarje në kalendar, por një terapi kolektive.
Çdo shfaqje që ngjitet në skenë është një ftesë për t’u ulur pranë njëri-tjetrit në errësirën e sallës, për të ndarë të njëjtat emocione, për të qarë e për të qeshur së bashku. Në një botë që po izolohet gjithnjë e më shumë pas ekraneve të ftohta, teatri mbetet ai vendi i shenjtë, shërues, ku njeriu takon njeriun pa filtra dhe vërtetësisht. Kur skena e një qyteti qëndron e ndezur pothuajse çdo natë, kjo do të thotë se qyteti ka zgjedhur të ushqejë dritën e tij të brendshme, të kurojë plagët e përditshmërisë përmes artit dhe të mbajë gjallë dialogun me të bukurën.
Në mbrëmjen gala të çmimeve TEA AWARD, Fieri nuk u vlerësua thjesht për statistikat, por për një gjendje shpirtërore. U nderua si qyteti që jeton me teatrin, që frymon art dhe që gjen te duartrokitja një formë mirënjohjeje për jetën.
Ky çmim është një mirënjohje dhe vlerësim për artistët që derdhin shpirtin në skenë, por mbi të gjitha është një duartrokitje për vetë qytetarët e Fierit. Ata vërtetuan se kultura nuk është një luks, por një nevojë ekzistenciale, një urë shëruese që na lidh me traditën, me të tashmen dhe me versionin tonë më të mirë.
Sepse një qytet që duartroket artin çdo natë, është një qytet që refuzon të mbehet nën hije, është një komunitet që zgjedh të shërohet dhe të rritet përmes bukurisë së shpirtit krijues dhe reflektimit plot vezullim të shpirtit në skenën e vërtetësisë.
Periudha 2024–2026 nuk shihet thjesht si kohë kronologjike, por si një hark kohor ku qyteti ka qëndruar i bashkuar rreth zjarrit të artit. Metafora e errësirës dhe dritës: Sallat e teatrit u prezantuan si vende ku njerëzit ikin nga izolimi modern për të gjetur një ngrohtësi komunitare. U përdorën terma si frymëmarrje, shërim, terapi kolektive, dritë e brendshme, duke e ngritur lajmin nga rrafshi politik/administrativ në atë kulturor dhe ekzistencial.