Nga Albert Vataj
Shkodra dhe Liqeni, lumenjtë e saj dhe zogjtë, natyra dhe qetësia, njerëzit dhe dashuria, janë si një spektakël që jepet çdo ditë e në çdo moment në skenën e madhe të qytetit, i bekuar nga natyra dhe i shenjtëruar nga shpirti krijues i atyre që u ngizën nga kjo tokë dhe u begatuan nga kjo bujari.
Liqeni i Shkodrës, shpërfaqet si një pasqyrë e kaltër e veriut shqiptar, ku qielli, uji dhe toka bashkëjetojnë në një poezi dehëse në fjalë e në prekje, në freski dhe në epje.
“Një kartolinë nga Liqeni i Shkodrës, një copëz parajse e natyrës”, shkruan kryebashkiaku i Shkodrës, Benet Beci, në një publikim në rrjetet sociale, duke sjellë përmes një fotogalerie një pamje të rrallë të kësaj mrekullie natyrore në një ditë korriku.
Në ato pamje, liqeni shfaqet si një kanavacë e gjallë, ku drita e verës derdhet mbi ujë dhe natyra vesh petkun e saj më të bukur. Brigjet marrin trajtën e një sixhadeje të gjelbër, të thurur nga dora e padukshme e stinëve, ndërsa çdo valë e vogël duket sikur përcjell një rrëfim të lashtë të këtij vendi.
Mbi këtë skenë të magjishme lëvizin varkat e turistëve, të cilat çajnë qetësinë e ujit si udhëtarë të një bote të fshehtë, në kërkim të një bukurie që nuk shpjegohet me fjalë, por vetëm përjetohet. Ndërsa shpendët shtegtarë, këta lajmëtarë të largësive, zbresin mbi liqen dhe i japin peizazhit një ritëm të veçantë, si një kor natyror që këndon pa zë.
Në horizont, si një kujdestare e përjetshme e qytetit, ngrihet madhështore Kalaja e Rozafatit. Gurët e saj mbartin legjenda, dashuri, sakrifica dhe kujtesë, duke u bërë ura mes kohëve: mes historisë së njerëzve dhe përjetësisë së natyrës.
Kjo është Shkodra që shfaqet në këto kartolina: e bukur si një ëndërr, bujare si një zemër e hapur dhe mikpritëse si një derë që nuk mbyllet kurrë. Një qytet ku liqeni nuk është thjesht ujë, por një frymëmarrje; ku kalaja nuk është vetëm gur, por një kujtesë; ku zogjtë nuk janë vetëm fluturime, por mesazhe lirie.
Dhe kur të gjitha këto bashkohen, uji i qetë i liqenit, gjelbërimi i brigjeve, fluturimi i shpendëve, hija e Rozafatit dhe prania e njerëzve, krijohet një skenë që ngjan me një ceremoni të natyrës. Një mbretëri e vogël mrekullie, ku Shkodra nuk shfaqet vetëm si një vend për t’u vizituar, bat si një ndjenjë për t’u përjetuar.
Sepse disa peizazhe nuk fotografohen vetëm me aparat, ato ruhen në kujtesë. Dhe Liqeni i Shkodrës është një prej atyre vendeve ku natyra ka shkruar me dritë një nga poezitë e saj më të bukura.
