Franca ka arritur në gjysmëfinale të Kupës së Botës duke shënuar 16 gola dhe duke pësuar vetëm dy, një demonstrim i dukshëm i superioritetit ndaj konkurrencës. Prodhimi sulmues i ekipit është mbresëlënës dhe pasqyron potencialin e madh në dispozicion të trajnerit Didier Deschamps. Megjithatë, ndoshta të dhënat më domethënëse lidhen me golat e pësuar: vetëm një në ndeshjen hapëse kundër Senegalit dhe një tjetër në fitoren e thellë ndaj Norvegjisë, e cila kishte aktivizuar lojtarët rezervë. Në fazën me eliminim direkt, Franca nuk ka pësuar asnjë gol, duke dëshmuar një ekuilibër të shkëlqyer. Deschamps ka gjetur mënyrën për të balancuar situatën, duke sulmuar shumë pa u zbuluar tepër, dhe merita për këtë i takon kryesisht repartit që ka për detyrë të ruajë pikërisht këtë ekuilibër: mesfushës.
Mesfushorët e Francës janë të njohur mirë, pasi luajnë në Serie A. Surpriza, nëse mund ta quajmë kështu, është Manu Koné, i cili në fillim të turneut dukej se ishte paksa mbrapa në garën me Tchouamenin. Ata ishin alternuar në ndeshjet e para, por lojtari i Real Madridit dukej se kishte një avantazh në konsideratën e Deschamps. Megjithatë, në dy ndeshjet e fundit kundër Paraguajit dhe Marokut, zgjedhja ra pikërisht mbi Koné (gjithashtu për shkak të dëmtimit të Tchouamenit), i cili e shpërbleu trajnerin me paraqitje me vazhdimësi të madhe. Dje kundër Marokut, mesfushori ishte ndër më të mirët, nëse jo më i miri. Intensitetit i tij ishte i çmuar kundër një skuadre që është mësuar të ngjitet në fushë me teknikë dhe shpejtësi. Energjia e Koné bëri diferencën. Përshtypja është se në vitin e fundit, nën mësimet e Gasperinit, Manu është rritur shumë edhe nga pikëpamja taktike, duke u mësuar të lexojë mirë momentet dhe situatat e ndeshjes. Ai ka qenë gjithmonë i fortë fizikisht, ndërsa tani është edhe më i rregullt dhe i kthjellët.
Nëse Koné duhej të rikuperonte terren në hierarkinë e Deschamps, Adrien Rabiot ka qenë gjithmonë i sigurt për vendin e tij. Lojtari i Milanit ka karakteristika unike dhe të domosdoshme, veçanërisht në një skuadër të konceptuar si Franca. Rabiot është një mesfushor i vërtetë “box-to-box”, mbulon të gjithë fushën, ka të njëjtin intensitet me dhe pa top, përdor shkëlqyeshëm goditjen me kokë në të dyja zonat dhe në topat e lartë në mesfushë. Që kur luan në Itali (gjashtë sezone, të ndërprera vetëm nga viti në Marsejë), ai ka rafinuar disa aspekte taktike duke shfrytëzuar sugjerimet e Max Allegrit, i cili e ka stërvitur fillimisht te Juventusi dhe më pas te Milani. Disa vite më parë, Giorgio Chiellini tregonte sa i rëndësishëm ishte Rabiot për punën “e errët” që bënte në të mirë të skuadrës. Tifozët e Juventusit ndonjëherë e fishkëllenin për mungesën e konkretësisë sulmuese, por shokët e tij të skuadrës e mbronin për ndihmën e çmuar në fazën pa zotërim topi. Edhe te Milani, rëndësia e tij u shfaq menjëherë. Në Botëror, Rabiot pushoi kundër Norvegjisë, në ndeshjen e fundit të grupit, dhe luajti të gjitha ndeshjet e tjera. Aftësia e tij për të ndikuar në fazën mbrojtëse, duke ndihmuar yjet e sulmit në atë sulmuese, është një nga sekretet e Francës.
I treti “italian” titullar i Deschamps është Mike Maignan, i cili kalon faza të gjata të ndeshjes duke shijuar spektaklin nga një pikë vëzhgimi privilegjuar. Kur më pas kundërshtarët përpiqen ta shqetësojnë, portieri i Milanit dëshmon se është gati. Vetëm dy gola të pësuar, një penallti e pritur, disa gabime të lehta, por ndërgjegjësimi për të qenë vendimtar në dy ndeshjet e fundit: ato më të rëndësishmet, ato që do të caktojnë titullin.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport