Iluzioni i pushtetit te “Casa Milan”: Pse Igli Tare s’është përgjegjës i dështimit

Igli Tare nuk duhet parë si shkaktari i problemeve aktuale te Milani, por si një figurë që ka punuar brenda një sistemi të ndërlikuar dhe shpesh kontradiktor të krijuar nga struktura drejtuese e klubit. Debatet e fundit që e vendosin atë në qendër të kritikave injorojnë faktin se vendimmarrja në “Casa Milan” është e shpërndarë mes disa figurave me ndikim, duke e kufizuar ndjeshëm autonominë e Drejtorit Sportiv.

Në këtë strukturë, roli i Tares ka qenë i kufizuar nga ndërhyrje të vazhdueshme në nivel financiar dhe teknik, ku CEO dhe drejtuesit e tjerë kanë pasur peshë të madhe në operacionet e merkatos. Kjo ka krijuar një situatë ku përgjegjësia nuk është e qartë dhe vendimet shpesh janë rezultat kompromisesh, jo vizionesh të qarta sportive.

Edhe pse Milani ka lëvizur shifra të mëdha në merkato, si në blerje ashtu edhe në shitje, këto operacione nuk janë domosdoshmërisht reflektim i një strategjie të unifikuar sportive. Në shumë raste, shitjet e lojtarëve kryesorë janë diktuar nga nevoja financiare, ndërsa afrimet kanë kaluar përmes filtrave të shumtë vendimmarrës, duke dobësuar rolin e drejtorit sportiv.

Në këtë kontekst, Tare është më shumë një ekzekutues brenda një kornize të vendosur nga të tjerët sesa arkitekt i plotë i merkatos. Përpjekjet e tij për të marrë vendime autonome shpesh janë përplasur me strukturën burokratike të klubit, duke e bërë të vështirë ndërtimin e një vizioni afatgjatë.

Prandaj, ta ngarkosh atë me përgjegjësi të plotë për situatën sportive të Milanit do të thotë të anashkalosh problemin kryesor: mungesën e një hierarkie të qartë dhe një modeli të konsoliduar drejtimi. Në thelb, çështja e Milanit nuk lidhet me një individ të vetëm, por me mënyrën se si është ndërtuar dhe funksionon i gjithë sistemi drejtues i klubit.