Fabio Grosso, njeriu i providencës dhe i momentit të fundit, i cili shënoi penalltinë vendimtare në finalen e Kupës së Botës, do të përballet sërish me të kaluarën e tij si trajner. Njëzet vjet më parë, si kampion bote, ai veshi fanellën e Interit për vetëm një sezon. Një aventurë e nisur me fitoren në Superkupë dhe e përfunduar me fitimin e Skudetos. Kjo periudhë mund të përshkruhet si një version futbollistik i shprehjes “veni, vidi, vici” – ai mbërriti, fitoi dhe u largua. Kjo ishte historia e tij e shkurtër, por e suksesshme, me zikaltërit, e cila la gjurmë pavarësisht kohëzgjatjes së saj të shkurtër.
Ardhja e Fabio Grossos te Interi ishte një ide apo “kapriço” e presidentit Massimo Moratti, i cili ishte dashuruar me mbrojtësin e majtë të kombëtares italiane gjatë sezonit të Kupës së Botës. Në atë kohë, Grosso ishte 29 vjeç, luante te Palermo dhe kishte shënuar penalltinë e fundit pesë vjet më parë në C2, me fanellën e Chietit. Lippi, trajneri i kombëtares, i kishte thënë Grossos se do të shënonte penalltinë e fundit, duke e cilësuar si “njeriun e minutës së fundit”. Moratti zyrtarizoi transferimin katër ditë pas finales së Kupës së Botës, më 13 korrik, duke paguar 6.5 milionë euro Palermos. Grosso debutoi në një miqësore kundër Bressanone atë verë. Pas skandalit Calciopoli, me Juventusin në Serie B dhe penalizime të ndryshme, Interi bëri shtatë blerje radhazi, të cilat Materazzi i prezantoi në Palma de Mallorca si “shtatëshja fantastike”. Këta ishin Ibrahimovic, Crespo, Maicon, Vieira, Dacourt, Mariano Gonzalez dhe Grosso, i cili debutoi zyrtarisht më 26 gusht në finalen e Superkupës kundër Romës.
Ndeshja e parë zyrtare e Grossos nuk shkoi mirë personalisht, megjithëse Interi fitoi 4-3 pas një përmbysjeje spektakolare, pasi kishte qenë në disavantazh me tre gola. Fabio mori notën 5 në vlerësimin e tij, duke ndikuar negativisht në golin e parë të verdhekuqve, pasi nuk e kuptoi një pasim të gjatë të Toldo-s. Gazeta “Gazzetta dello Sport” e përshkroi atë si “të ndrojtur, të ngathët, ndoshta pak i emocionuar. Nuk la gjurmë”. Megjithatë, ai u përmirësua gjatë sezonit, i cili u mbyll me fitimin e Skudetos. Grosso shënoi tre gola në 34 paraqitje në të gjitha garat. Goli i tij i parë erdhi me të djathtën kundër Cagliarit, i ndjekur nga golat kundër Catania-s dhe Empoli-t. Interi i Roberto Mancinit dominoi kampionatin me 97 pikë, rezultat i 30 fitoreve, shtatë barazimeve dhe vetëm një humbjeje, e cila erdhi në prill kundër Romës.
Zikaltrit humbën finalen e Kupës së Italisë kundër verdhekuqve dhe u eliminuan në raundin e 1/8-ave të Champions League pas barazimit 0-0 në Valencia në ndeshjen e kthimit, një ndeshje e cila hyri në histori për “sherrin e stilit Far West” pas vërshëllimës finale. Grosso luajti vetëm çerekun e fundit të orës në atë ndeshje, duke parë nga afër grushtin që David Navarro i dha Burdisso-s dhe ndjekjen e mëvonshme të lojtarëve të Interit. Këto ishin skena të denja për një sallon perëndimor. Paraqitja e tij e fundit me fanellën zikaltër ishte më 20 maj 2007, në ndeshjen Atalanta-Inter 1-1, ku luajti 90 minuta si mbrojtës i majtë, para se të largohej nga Milano dhe të shkonte në Francë, te Lyon, ku fitoi tre trofe në dy vjet.
Në vitin 2023, ai u kthye si trajner dhe rrezikoi jetën. Në tetor, ai u sulmua nga tifozët e Marsejës para një ndeshjeje, ku u lëndua rëndë. “Aty kuptova çfarë do të thotë të rrezikosh të vdesësh në vend,” tha ai, një episod që e ka shënuar dhe për të cilin nuk ka folur shumë. Që kur është bërë trajner, ai është përballur dy herë me ekipin Primavera të Interit dhe vetëm një herë me ekipin e parë. Në stadiumin Mapei, e kaluara do t’i shtrijë dorën sërish.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport