Rikthimi në pushtet i Partia Demokratike e Shqipërisë nën drejtimin e Sali Berisha është sot një nga dilemat kryesore të politikës shqiptare. Nuk është më çështje emocionesh apo nostalgjie politike, por një ekuacion i ftohtë mes aritmetikës elektorale, perceptimit publik dhe dinamikës së pushtetit.
Në pamje të parë, opozita duket më e konsoliduar se disa vite më parë. Berisha ka arritur të rimarrë kontrollin real të strukturave, të mobilizojë bazën dhe të krijojë një opozitë më të zëshme në terren. Ai mbetet figura më e fortë e kampit opozitar – një lider që di të organizojë, të komunikojë dhe të mbajë të bashkuar një elektorat besnik.
Por pikërisht këtu qëndron edhe kufiri i tij më i madh.
Berisha është njëkohësisht aset dhe pengesë. Ai garanton energji politike, por jo domosdoshmërisht zgjerim elektoral. Në një sistem ku zgjedhjet fitohen nga votuesit gri – ata që lëvizin nga njëra anë tek tjetra – një figurë kaq e polarizuar e ka të vështirë të tërheqë përtej bazës tradicionale. Ai mund të fitojë betejën brenda opozitës, por kjo nuk përkthehet automatikisht në fitore kombëtare.
Nga ana tjetër, Edi Rama dhe Partia Socialiste e Shqipërisë nuk janë të pathyeshëm. Çdo pushtet i gjatë prodhon konsum. Çdo qeveri përballet me lodhje elektorale, me skandale, me krizë besimi. Historia politike shqiptare e ka treguar qartë: qeveritë rrëzohen më shumë nga gabimet e tyre sesa nga forca e opozitës.
Kjo do të thotë se shanset e opozitës nuk varen vetëm nga ajo që bën Berisha, por edhe nga ajo që nuk arrin të bëjë Rama.
Megjithatë, edhe një qeveri e konsumuar nuk mjafton për rotacion nëse opozita nuk ofron një alternativë bindëse. Dhe këtu opozita shqiptare ka ende një boshllëk të dukshëm. Ajo mbetet më shumë në rolin e kundërshtarit sesa të ofertuesit. Kritika është e fortë, por projekti politik është ende i paqartë.
Një tjetër element kyç është raporti me faktorët ndërkombëtarë. Shqipëria është një vend i lidhur ngushtë me partneritetet euroatlantike dhe perceptimi ndërkombëtar ka peshë reale në politikën e brendshme. Çdo opozitë që synon pushtetin duhet të ndërtojë besim jo vetëm brenda vendit, por edhe jashtë tij.
Në këtë kontekst, rikthimi i Partia Demokratike e Shqipërisë në pushtet nuk është i pamundur, por as i garantuar. Ai kërkon disa kushte që sot nuk janë plotësisht të përmbushura:
zgjerim përtej elektoratit tradicional, ndërtim të një alternative konkrete qeverisëse, krijim të një koalicioni më të gjerë politik dhe shoqëror, dhe, mbi të gjitha, një ofertë që bind votuesin e pavendosur.
Në fund, pyetja nuk është nëse Berisha mund të rikthehet, por nëse ai mund të bindë një shumicë të re. Sepse në politikë nuk mjafton të kesh mbështetës të fortë; duhet të fitosh ata që nuk janë me askënd.
Dhe aty vendoset gjithçka.
*“Ai është aset për partinë” = sjell vota, ndikim, besim