Para se të përballej me humbjen fatale ndaj Bodo Glimt, Federico Dimarco kishte dhënë një përgjigje të prerë në televizion ndaj një pyetjeje provokuese. Kur iu kërkua të zgjidhte mes Scudettos, Champions League dhe kualifikimit në Kupën e Botës, ai u përgjigj: “Më lër të them dy, hajde: Scudetto dhe Botërori…”. Kupa më prestigjioze evropiane, e cila i kishte rrëshqitur nga duart jo një, por dy herë, as nuk u mor parasysh prej tij, duke qenë larg horizontit të tij. Përkundrazi, lojtari i Interit e vendosi titullin kombëtar dhe turneun që e ndjek i gjithë kombi prej dymbëdhjetë vitesh të pafundme, në të njëjtin nivel. Më qartë se kaq, vështirë të thuhet. Duke i ri-dëgjuar ato fjalë pas eliminimit nga Champions League, kuptohet pse askush në Appiano nuk u shqetësua vërtet për katastrofën norvegjeze dhe pse të gjithë, përkundrazi, u ngritën nga karriget dje pas golit të radhës të Dimarcos në këtë kampionat të tijin si një përrallë. Mbrojtësi i krahut zikaltër mposhti edhe Genoan me kryeveprën e tij të zakonshme, një goditje-laser me të majtën, dhe në këtë mënyrë, Dimarco i dha vazhdim deklaratave të tij të pak ditëve më parë: prioritetet në shtëpinë e Interit kanë qenë gjithmonë të qarta, nëse lojtari më i mirë i sezonit ka zgjedhur të shprehet në atë mënyrë. Dje, megjithatë, ai ishte më ekumenik në fund të ndeshjes: “Nga këtu deri në fund, të gjitha fitoret do të jenë të rëndësishme: pas çdo humbjeje kemi reaguar si një skuadër e madhe. Është e vështirë të shpjegoj golin tim, por kam shënuar një të ngjashëm kundër Veronës…”.
Nuk ka, megjithatë, askush në këto anë që të ndryshojë rrjedhën e një ndeshjeje, madje të një kampionati, si Dimarco, dhe shifrat kokëforta, të cilat për më tepër përditësohen vazhdimisht, janë aty për ta dëshmuar: ai i djeshmi ishte goli i tij i gjashtë në Serie A, të cilit i shtohen edhe pesëmbëdhjetë asiste. Kjo do të thotë se mbrojtësi i krahut ka marrë pjesë në mënyrë më shumë ose më pak të drejtpërdrejtë në 21 gola dhe se ndikon në kauzën e skuadrës më shumë se “kanibali” Lautaro: “Toro” ka një total prej 18 kontributesh dhe është i dyti në të gjithë kampionatin. Më poshtë, shfaqen talente të tjera, më njerëzore në krahasim me lojtarin e Interit: me një total prej 15 golash plus asistesh shquhet Nico Paz, të cilin zikaltrit do ta sfidojnë pasnesër në gjysmëfinalen e Kupës së Italisë – Interi dëshiron edhe atë për një “doblete” vendas që të heqë edhe shijen më të vogël të hidhur nga Champions League – pastaj me 12 kontribute ndjek Yildiz i Juventusit. Shkurt, nëse do të votohej MVP-ja e sezonit tani, në pole nuk do të ishte as një qendërsulmues, as një mesfushor sulmues, por një mbrojtës krahu që vrapon në të gjithë fushën.
Madje, ai rrëshqet si mbi akull, si mbretëresha Arianna Fontana, një tifoze e Interit dhe e ftuar në San Siro, e cila e vëzhgonte e emocionuar nga buza e fushës dhe duartrokiste me zjarr pas golit të parë të shënuar në ajër. Është e vështirë të dominosh nga ajo pozicion, por Dimarcos së sezonit 2025-26 duket se i shkon çdo gjë mbarë, të paktën nga gjysma e fushës e sipër, të paktën brenda kufijve italianë: në Evropë, megjithatë, ai ka shënuar vetëm goditjen e dënimit në Dortmund dhe për pjesën tjetër asnjë gol tjetër. Në fund të fundit, ai vetë i diktoi preferencat zikaltër dhe, me shpresën për t’u përsëritur edhe në Botëror, ka avancuar në kampionat: gjashtë golat e shënuar deri tani janë rekordi i tij personal, duke tejkaluar pesë golat e sezoneve 2020-21 dhe 2023-24. “Rekordet e golave vlejnë vetëm nëse sjellin një titull…”, shtoi ai me mençuri në fund të ndeshjes. Tashmë ai udhëton në frekuenca krejt të tjera, në lartësitë e më të mirëve të Kontinentit dhe madje edhe më tej, dhe duke bërë vazhdimisht foto me çmimet e ditës nga Lega Serie A, së shpejti do t’i mbarojë albumi i familjes. Duke parë lindjen e tij zikaltër, kjo do të dukej si një letër e vulosur dërguar kushërinjve, por larg fushës Dimarco bëhet papritur i kujdesshëm: “Të mendojmë më parë për Comon, ka pak për të dërguar mesazhe tani…”.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport