Nga Albatros Rexhaj
Mbrëmë në Real Story të Sokol Ballës thashë se Partia Socialiste është në mes të një lufte civile. Sot Elisa Spiropali e mori autorësinë.
Se lufta nuk nisi dje, as me kangjellat. Nisi vjeshtën e kaluar, kur në Bruksel e Berlin u tha, nëpër korridore dhe nëpër darka, se Edi Rama ka marrë fund dhe se tani duhet përkrahur Elisa. Dhe meqë i njoh rrethanat nga të dy anët e gardhit, e di edhe këtë: ato fjalë nuk i kishin thënë evropianët për Elisën.
I kishte thënë vetë Elisa për veten, dhe evropianët i kishin përsëritur. Thjesht ashtu. Sikur shqiptarët të ishin kope dhe bariun ua zgjedhin ca të huaj. E kemi parë këtë film. Në 1914 na sollën Princ Vidin, me kurorë e me protokoll, dhe pas gjashtë muajsh iku me anije. Shqipëria nuk pranoi atëherë dikë që e kishin zgjedhur të tjerët. Nuk ka arsye ta pranojë sot.
Por dua të jem i saktë, se mbrëmë nuk isha. Kur thashë “luftë civile”, isha bujar. Lufta civile nënkupton dy palë. Nënkupton që Elisa përfaqëson diçka që i afrohet gjysmës së partisë. A e përfaqëson?
Sa degë i ka pas vetes? Sa struktura? Sa kryetarë bashkish, sa deputetë, sa organizata të rinjsh? Apo pas saj janë ca ish-zyrtarë, secili me nga një dosje hetimore mbi krye, që janë shkëputur nga partia ditën që u mbyll dera e zyrës? Dhe a ka mes tyre njerëz që kanë paguar, dhe kanë premtuar të paguajnë, që dosjet e tyre të mbyllen?
Nëse po, luftë civile nuk ka. Ka një grup njerëzish që mbrojnë veten dhe mbrojtjen e vet e quajnë demokraci. Dhe e thashë mbrëmë, e përsëris sot: grupi me maska që doli nga radhët e PS-së nuk ka pas vetes vetëm ish-zyrtarë. Ka edhe grupe të krimit të organizuar, që kanë arsyet e veta të duan një qeveri tjetër.
Pas tyre vijnë ish-zyrtarët e qeverisë shqiptare që kanë blerë akses në China Club të Berlinit dhe që prej andej flasin, pa autorizim, në emër të qeverisë gjermane. Një darkë në Behrenstrasse nuk është mandat. Por këta njerëz i veshin Berlinit pjesëmarrje në një komplot për ndryshim jodemokratik të pushtetit në një vend anëtar të NATO-s. Ky është akuzim i rëndë për Gjermaninë, jo për Ramën. Dhe do ta ndjekim deri në fund, deri te zyra e kancelarit, se Berlini ka të drejtë ta dijë kush flet në emër të tij nëpër Tiranë, dhe me çfarë bilete ka hyrë.
Letra e Elisës bën shumë pyetje. Para se t’i bëjë, duhet të marrë frymë. Tirana u dogj. U plagosën qytetarë dhe policë. U thyen vitrina, u plaçkitën biznese, u ndezën makina, u hodhën gurë në bulevard. Në letrën e saj dhuna shfaqet si pasojë e natyrshme e “pushtetit që nuk dëgjon”. Jo. Dhuna është zgjedhje e atij që e ushtron. Kush e kërkon ndryshimin me letër të hapur nuk mund të bëjë apologjinë e atyre që e kërkojnë me molotov. Nuk shkon bashkë.
Me përvojën e saj qeveritare, Elisa mund të përgjigjet edhe për diçka tjetër. Pse u ngutën OSBE-ja dhe zyra e OKB-së në Tiranë të dalin me deklaratë duke ofruar ndërmjetësim? Ndërmjetësim mes kujt dhe kujt? Shqipëria është anëtare e NATO-s. Është kandidate për BE që po mbyll kapituj. Ka parlament, ka gjykata, ka zgjedhje. Dy organizata ku Rusia ka fjalë të madhe ofrojnë ndërmjetësim sikur të ishim Bosnja e vitit 1995. Kush i ftoi? Kush u tha se këtu ka dy palë në konflikt që kanë nevojë për një të tretë? Nëse Elisa e di, le ta thotë. Nëse nuk e di, le ta pyesë veten pse ndërmjetësimi erdhi pak para letrës së saj.
Tani, fjala e fundit për Edi Ramën.
Sipas gojëdhënave që dalin nga eksponentët e kësaj lufte brenda PS-së, Rama është diktator. Ka pafund banda pas vetes. Komandon krimin e organizuar. Nëse është kështu, atëherë Edi Rama është vërtet një mashtrues i madh. Se një diktator me banda pas vetes nuk i mban bandat në garazh kur i digjet kryeqyteti. I nxjerr.
Vuçiçi i nxori, para syve të botës, dhe askush nuk u habit. Rama nuk i nxori. Të tjerët i nxorën, me maska. Dhe një diktator me banda nuk e mban në parti dikë si Elisa, që i kujtohet demokracia vetëm pasi i humbi pozita.
Ose Rama është diktator pa banda dhe pa diktaturë. Ose ata që e thonë këtë gënjejnë. Nuk ka të tretë.
Faleminderit, Elisa, që na ndihmove ta bëjmë pyetjen.