Nga Albert Vataj
Në një qytet ku historia merr frymë në çdo gur dhe drita e natës zgjon kujtesën, Shkodra shfaqet si një përjetim më shumë se një pamje. Në këtë atmosferë të ngrohtë e të thellë ndijimi, vështrimi i Mirsad Basha vjen si një ftesë për ta parë qytetin jo vetëm me sy, por me shpirt.
Në një galeri fotosh, kreu i lëvizjes ambientaliste Eko Mendje, Mirsad Basha, kë sjellë “Nji natë magjike në lagjen Qafë. Drita e hanës i jep nji bukuri të veçantë Kalasë së Rozafës edhe lagjes përreth. Ndër lagjet ma e vjetër e Shkodrës, poshtë kalasë në pjesën lindore, aty ku shpijat e gurta janë nji histori e gjallë kulturore, afër Drinit e Kirit.
Nji vend me trashëgimi shekullore që tregon sa e bukur dhe madhështore asht Shkodra në çdo moment.”
Këto foto nuk janë thjesht fokusim i hireve të fshehura të Shkodras, bukuri përmes të cilave lexohet tamëltimi i sharmit të këtij qyteti, ëmbëlsia që kjo Zonjë e Randë shpërfaq me një dinjitet të heshtur e të palëkundur. Po, këto janë më shumë, janë një dëshmi e ndritshme e një përkatësie shpirtërore, janë një mënyrë për të parë përtej dukjes, për të kapur atë që nuk thuhet, por ndihet. Janë “copëza të këtij pazulli të hirit të Shkodras, që plotësojnë panoramën magjike të qytetit”, por njëkohësisht edhe thirrje për ta parë këtë qytet me syrin e brendshëm, me atë vështrim që nuk mjaftohet me pamjen, por kërkon shpirtin.
Në këtë dritë, nata nuk është mungesë e ditës, por një tjetër gjuhë e saj. Drita e hanës nuk ndriçon vetëm gurët e Kalaja e Rozafës, por zgjon kujtesën, përkund kohët e shkuara dhe i jep frymëmarrje një historie që nuk ka reshtur kurrë së qeni e gjallë. Aty, në ato rrugica të ngushta, në ato mure që mbajnë mbi vete shekuj dhe në ato kalldrëme ku ka ecur e shkuara legjendare, duket sikur çdo hap është një dialog me kohën, çdo dritë një rrëfim, çdo hije një kujtim.
Shkodra asht e bukur në çdo dimension, por në sytë e zemrës që e shohin dhe në ëndjen e shpirtshme që e përjetojnë, ajo asht shumë më shumë se ç’rreken ta shpëhin këto foto, shumë më shumë se çfarë ajo mundet të tregohet pas një fokusi. Ajo asht dashni, asht një ndjesi që nuk përkufizohet, një thirrje që nuk shuhet, një përkatësi që nuk zbehet.
Asht një forcë e thellë që përmes mallit dhe nostalgjisë vjen kësisoj e shëmbëlluar plot dritë e frymëmarrje eterne, për të qenë e tillë, e pashuar në kujtesë, e hyjshme në përjetim dhe në ndijim. Dhe pikërisht aty qëndron madhështia e saj, jo vetëm në atë që syri sheh, por në atë që shpirti ruan, si një amanet të heshtur dashnie që nuk resht së kumtuari.
Kjo asht Shkorda që malli e magjeps e shpirti e deh, në foto dhe përjetim, në çaste të ndalimit të kohës dhe të eternes së idnijimit.