“Zoja e Këshillit të Mirë, ndërmjet fesë, historisë dhe kujtesës shqiptare”, në kremten e marrëdhënieve të Shqipërisë dhe Selisë së Shenjtë

Në një mjedis të ngarkuar me simbolikë historike dhe diplomatike, në sallën prestigjioze Sala Zuccari, pranë Senati i Republikës Italiane, u zhvillua konferenca me temë “Zoja e Këshillit të Mirë: ndërmjet fesë, historisë dhe kujtesës shqiptare”, një ngjarje që ndërthur dimensionin shpirtëror me atë historik dhe institucional të marrëdhënieve shqiptaro–vatikane.

Aktiviteti u organizua me nismën e Ambasada e Republikës së Shqipërisë pranë Selisë së Shenjtë dhe pranë Urdhri Sovran Ushtarak i Maltës, në kuadër të dy përvjetorëve me peshë të veçantë: 35-vjetorit të rivendosjes së marrëdhënieve diplomatike ndërmjet Shqipërisë dhe Selia e Shenjtë, si dhe 130-vjetorit të shpalljes së Zojës së Këshillit të Mirë si Pajtore e Shqipërisë. Kjo konferencë paraprin gjithashtu hapjen e Vitit Jubilar Marian në Shqipëri, një moment i rëndësishëm për jetën kishtare dhe kulturore të vendit.

Në fokus të këtij takimi ishte figura e Zoja e Këshillit të Mirë, e cila përfaqëson një nga simbolet më të fuqishme të devocionit marian në traditën shqiptare, me rrënjë të thella historike që lidhen me qytetin e Shkodrës dhe me përhapjen e këtij kulti në Itali, veçanërisht në Bazilika e Zojës së Këshillit të Mirë.

Një nga momentet kulmore të konferencës ishte kumtesa e mbajtur nga Arjan Dodaj, Arqipeshkëv Metropolit i Tiranë-Durrësit, me temë “Përkushtimi ndaj Zojës së Këshillit të Mirë në jetën e Kishës në Shqipëri”. Në fjalën e tij, ai theksoi dimensionin e shumëfishtë të këtij devocioni, duke e cilësuar atë si një element përbërës të identitetit shpirtëror dhe historik të shqiptarëve.

Sipas Arqipeshkvit Dodaj, përkushtimi ndaj Zojës së Këshillit të Mirë nuk është thjesht një praktikë fetare, por një dëshmi e vazhdueshme e qëndresës shpirtërore të një populli që ka kaluar nëpër periudha të vështira historike, përfshirë përndjekjet dhe represionin ideologjik. Ai nënvizoi se figura e Marisë ka shërbyer si një simbol i pranisë amnore dhe i shpresës, duke ndihmuar në ruajtjen e besimit, në forcimin e unitetit familjar dhe në mbajtjen gjallë të lidhjes me Kishën përgjatë shekujve.

Konferenca u shqua gjithashtu si një hapësirë reflektimi për rolin që besimi dhe trashëgimia shpirtërore luajnë në ndërtimin e kujtesës kolektive dhe të identitetit kombëtar. Në këtë kuadër, ajo shërbeu edhe si një platformë për forcimin e mëtejshëm të marrëdhënieve ndërmjet Shqipërisë dhe Selisë së Shenjtë, duke riafirmuar vlerat e përbashkëta që i lidhin këto dy entitete në planin historik dhe kulturor.

Ky aktivitet nuk ishte vetëm një përkujtim simbolik, por një thirrje për të rikthyer vëmendjen te rrënjët shpirtërore dhe për të rivlerësuar trashëgiminë mariane si një pjesë integrale e identitetit shqiptar, në një kohë kur kujtesa dhe tradita mbeten thelbësore për orientimin e së ardhmes.

Albert Vataj