Në vetëm katër ndeshje, Joao Mario ka luajtur pothuajse aq sa në pesë muajt e mëparshëm, duke dëshmuar se mund të qëndrojë në një nivel të caktuar. Tifozët e Juventusit u desh të prisnin që ai të vishte fanellën e Bolognës për ta zbuluar plotësisht, ku shënoi edhe golin e parë të aventurës së tij italiane kundër Brann në Europa League. Nga një lojtar i harruar në një protagonist, hapi ishte vetëm 330 km, distanca që ndan Torinon nga Bolonja.
Më shumë se distanca fizike, ishte kalimi nga një ambient ku nuk gëzoi kurrë besimin e trajnerëve që drejtuan klubin, në një tjetër ku i dhanë menjëherë besim, duke u shpërblyer me performancat e tij. Kjo ndryshoi rrënjësisht statusin e tij, duke e kthyer atë në një element kyç për skuadrën e re.
Trajneri i Bolonjës, Vincenzo Italiano, e komplimentoi duke thënë: “Është një surprizë e këndshme, është i ndrojtur dhe duhet të fillojë të buzëqeshë pak më shumë. Ai është zhbllokuar dhe po tregon se është një titullar i Portos, i cili e kishte merituar thirrjen nga Juve.” Në fakt, kur ky portugez 26-vjeçar mbërriti në Continassa nga Porto, ai nuk ishte aspak i panjohur si paraardhësi i tij Alberto Costa, por një anësor i djathtë i aftë për të luajtur më shumë se 180 ndeshje me klubin portugez.
Megjithatë, ndoshta për shkak të karakterit të tij të tërhequr, por mbi të gjitha për vështirësinë për t’u përshtatur taktikisht me futbollin italian, në Torino ai shpesh mbeti në stol. Trajnerët e Juventusit, si Tudor, preferonin lojtarë të tjerë të adaptuar si Kalulu dhe McKennie në formacionin 3-4-2-1. Një tjetër trajner mbështetej shumë te lojtarët francezë, të cilët deri në përjashtimin me Interin nuk kishin humbur asnjë minutë në sezon. Kështu, Joao Marios i kishin mbetur vetëm thërrimet: 373 minuta në fushë të ndara në 13 paraqitje, prej të cilave vetëm 3 si titullar.
Kjo situatë ndryshoi me shkëmbimin e huazimeve me Holm në merkaton e janarit, duke shënuar kthesën e tij. Që atëherë, ai ka luajtur katër ndeshje radhazi si titullar mes kampionatit dhe kupës. Për tifozët bardhezi, kjo ka një shije ironike, pasi shohin atë ende në garë në Evropë, ndërsa skuadra e tyre dhe ajo e Spallettit (Napoli) janë eliminuar nga kompeticionet evropiane.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport