Çështje mundësie. Kjo frazë është dëgjuar shpesh ditët e fundit në Federatën Italiane të Futbollit, lidhur me vendimin për të mos thirrur Andrea Pirlon për të drejtuar Kombëtaren. Një vendim i ligjshëm dhe i drejtë, pasi ka rrethana që shkojnë përtej futbollit të luajtur, dhe lidhja e ish-mesfushorit me Rusinë u konsiderua nga Malagò si jo e përshtatshme. Megjithatë, lind pyetja se sa e përshtatshme është të thirret tani, në një moment kur kërkohet një trajner “që hedh zemrën përtej pengesës, plot pasion dhe disponibilitet total ndaj Kombëtares”, një figurë si Roberto Mancini. Ky i fundit, vetëm tre vjet më parë, i ktheu shpinën Kombëtares, duke e lënë atë të papërgatitur dhe në vështirësi të mëdha. A është e përshtatshme, në një kohë kur për të rindërtuar sistemin futbollistik kërkohet mbi të gjitha bashkëpunim dhe lidhje me fanellën, të mendohet për dikë që vendosi të mos luftojë më për atë fanellë, duke preferuar një pagë multimilionere në Arabi? Edhe pse ai kërkoi falje, faljet nuk mjaftojnë gjithmonë, dhe Italia e futbollit, e përbërë nga miliona tifozë, e ka të vështirë të harrojë.
Vlen të rindërtohen faktet. Vera e vitit 2023 gjen Roberto Mancinin, i cili dy vjet më parë kishte rikthyer Italinë në majat e futbollit duke fituar Kampionatin Evropian në Wembley kundër Anglisë, duke u shfaqur më pak i fokusuar. Rezultatet filluan të mungonin, formacionet nuk bindnin, dhe dukej se pas atij trofeu diçka ishte thyer, duke e bërë këtë cikël të dytë më pak të shkëlqyer se i pari fitues. Në qershor u shfaqën edhe çarjet e para në marrëdhënien me presidentin e atëhershëm, Gabriele Gravina. Ky i fundit, në mars të vitit 2022, pas humbjes me Maqedoninë e Veriut që e la Italinë jashtë Botërorit për herë të dytë radhazi, kishte refuzuar dorëheqjen e trajnerit, duke theksuar besimin e tij të fortë tek ai. Megjithatë, diçka nuk shkonte.
Këto ishin sinjale të vogla që shpërthyen më 13 gusht, kur në Federatë mbërriti një email zyrtar: Mancini, me një mesazh nga Mykonos, dha dorëheqjen. Italia, nga Gravina deri te tifozi i fundit “axurr”, ishte e pabesueshme. Trajneri dhe presidenti kishin folur një natë më parë për disa çështje kritike, por fjala “dorëheqje” nuk ishte shqiptuar kurrë. Gravina e thirri, por ai nuk iu përgjigj. Koha dhe mënyra e dorëheqjes ishin më shumë se të diskutueshme, veçanërisht duke marrë parasysh se më pak se një muaj më vonë Kombëtarja do të zbriste në fushë kundër Maqedonisë së Veriut dhe Ukrainës. Këto ndeshje ishin bërë jashtëzakonisht delikate në rrugën e kualifikimit për Euro 2024, sidomos pas humbjes në shtëpi kundër Anglisë. Tifozët e morën shumë keq këtë veprim dhe i kthyen shpinën Mancinit.
Ekziston edhe një aspekt tjetër, i njohur gjerësisht. Kjo fyerje ndaj Kombëtares mbahet mend kryesisht për çështjen ekonomike. Për të shpjeguar largimin e tij, Mancini foli për probleme të lidhura veçanërisht me shkurtimin e stafit të tij. Por, fillimisht doli në pah historia e klauzolës së zgjidhjes së kontratës në favor të FIGC-së në rast të moskualifikimit në Kampionatin Evropian. Më pas, më 28 gusht, erdhi nënshkrimi me Arabinë Saudite, një kontratë faraonike si trajner, me vlerë rreth 25 milionë euro në sezon. Të besosh se ai nuk e kishte këtë mundësi edhe kur dërgoi emailin e dorëheqjes nga Greqia, do të ishte më shumë se naivitet. Madje, duket se ekzistojnë edhe emaile të dërguara Gravinës, në të cilat, para largimit, ai kërkonte kushte kontraktuale më të favorshme. Në fund të fundit, Mancini nuk e ka fshehur kurrë njëfarë lidhjeje me paratë. Kjo nuk është një faj, le të jetë e qartë, por në raste të caktuara bëhesh… i papërshtatshëm.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport