Berisha pa konkurrent. Një model që i jep kontroll të plotë liderit, por që i kufizon frymëmarrjen partisë

Në politikë, forma ka rëndësi. Por përmbajtja ka edhe më shumë. Dhe kur një parti hyn në një proces zgjedhor me një kandidat të vetëm, forma mbetet – por përmbajtja zhduket.

Kandidimi i vetëm i Sali Berisha për drejtimin e Partisë Demokratike, pas skualifikimit të të gjitha kandidaturave të tjera, nuk është thjesht një zhvillim i brendshëm organizativ. Është një moment që zbulon natyrën reale të kësaj partie sot: një strukturë e përqendruar, e mbyllur dhe e orientuar drejt konfirmimit, jo konkurrencës.

Sepse le ta themi qartë: kur nuk ka rivalë, nuk ka zgjedhje. Ka vetëm një akt formal që i jep një vulë legjitimiteti një vendimi të marrë më parë.

Kjo situatë nuk vjen rastësisht. Ajo është produkt i një evolucioni të gjatë, ku balanca e brendshme është zhvendosur gradualisht drejt një modeli lideri të fortë. Në këtë model, partia nuk prodhon konkurrencë – ajo e filtron atë. Nuk prodhon alternativa – i neutralizon ato.

Në këtë kontekst, Sali Berisha nuk është thjesht kandidati i vetëm. Ai është sistemi vetë.

Kjo i jep Partisë Demokratike një avantazh të qartë në afat të shkurtër: stabilitet. Nuk ka përçarje të dukshme, nuk ka betejë të brendshme, nuk ka pasiguri për rezultatin. Struktura funksionon si një trup i vetëm, me një drejtim të qartë.

Por pikërisht këtu qëndron edhe problemi më i madh.

Sepse stabiliteti pa konkurrencë është stagnim.

Një parti që nuk përballet me sfida brenda vetes, nuk zhvillon ide të reja. Nuk prodhon liderë të rinj. Nuk rinovohet. Dhe pa rinovim, ajo fillon të humbasë kontaktin me realitetin politik dhe me pritshmëritë e elektoratit.

Kjo është veçanërisht e rrezikshme për një forcë opozitare. Sepse opozita nuk ka luksin të jetë statike. Ajo duhet të jetë më dinamike se pushteti, më e hapur, më inovative. Duhet të bindë publikun se përfaqëson ndryshimin.

Por si mund ta bëjë këtë një parti që nuk ndryshon dot vetveten?

Kandidimi i vetëm i Berishës krijon një tjetër problem: legjitimitetin politik. Një fitore pa rivalë është e sigurt, por nuk është domosdoshmërisht bindëse. Nuk është rezultat i një përballjeje idesh, por i mungesës së saj.

Dhe kjo reflektohet drejtpërdrejt te publiku.

Elektorati besnik do ta mbështesë pa hezitim. Por elektorati gri – ai që vendos zgjedhjet – kërkon më shumë. Kërkon alternativë, kërkon debat, kërkon shenja se partia është në gjendje të prodhojë më shumë se një emër.

Në mungesë të këtyre elementeve, Partia Demokratike rrezikon të mbetet e fortë brenda vetes, por e dobët përballë vendit.

Paradoksi është i dukshëm: një parti që ndërton diskursin e saj mbi nevojën për standarde demokratike, por që nuk arrin t’i demonstrojë ato në shtëpinë e vet.

Dhe në politikë, perceptimi është realitet.

Në fund, kjo nuk është thjesht një çështje lidershipi.

Është një çështje modeli.

Një model që i jep kontroll të plotë liderit, por që i kufizon frymëmarrjen partisë. Një model që garanton rend të brendshëm, por që rrezikon të humbasë garën e madhe: atë për besimin e publikut.

Sepse zgjedhjet pa zgjedhje mund të prodhojnë një kryetar. Por rrallëherë prodhojnë një fitues politik.