Kryeministri Rama nga Asambleja e PS: “Thonin për mua, do të bëhet si Putini”…

Deklarata e kryeministrit Edi Rama në Asamblenë e PS nuk ishte thjesht një falënderim për votuesit socialistë. Ishte një mesazh politik i fortë, me dy objektiva: së pari, të justifikojë nevojën për një pushtet të centralizuar dhe numerikisht dominues; së dyti, të delegjitimojë opozitën si faktor që sipas tij rrezikon procesin europian të Shqipërisë.

Kur Rama thotë se “po të kishim 75 deputetë dhe pjesën tjetër ta kishin molotovarët, procesi do të bllokohej”, ai po ndërton narrativën se integrimi europian nuk është më një projekt kombëtar mes palëve politike, por një projekt që vetëm Partia Socialiste mund ta garantojë. Në thelb, ai po kërkon të identifikojë PS me vetë rrugën europiane të Shqipërisë.

Ky është një pozicionim politik shumë i fortë dhe jo pa rrezik.

Nga njëra anë, është e vërtetë që procesi i integrimit kërkon stabilitet politik, shumicë parlamentare dhe miratim ligjesh me 84 vota. Shqipëria ka pasur shpesh bllokime politike, bojkot parlamenti dhe tensione që kanë dëmtuar imazhin europian të vendit. Në këtë kuptim, Rama po i flet një pjese të opinionit publik që është lodhur nga konfliktet politike dhe kërkon funksionalitet institucional.

Por nga ana tjetër, gjuha e përdorur prej tij ngre një debat më të thellë demokratik. Kur opozita etiketohet si “molotovare” dhe paraqitet si rrezik për integrimin, krijohet ideja se pluralizmi është problem dhe jo vlerë demokratike. Kjo është pika ku kritikat ndaj Ramës bëhen serioze: a po ndërtohet gradualisht koncepti se vetëm një shumicë absolute e PS mund të qeverisë dhe se çdo dobësim i saj është kërcënim për shtetin?

Pikërisht këtu hyn krahasimi që vetë Rama përmendi indirekt, kur tha se dikur e akuzonin se “do të bëhej si Putini”. Ai e përdor këtë si ironi ndaj kritikëve, por në politikë perceptimi shpesh ka më shumë peshë sesa vetë qëllimi. Sepse sa më shumë që një lider e identifikon fatin e vendit me fatin e tij politik, aq më shumë dobësohet ideja e rotacionit normal demokratik.

Në aspektin strategjik, Rama po bën një lëvizje të zgjuar politike: ai po e zhvendos debatin nga problemet e përditshme – korrupsioni, ekonomia, emigracioni, lodhja sociale – drejt një objektivi historik dhe emocional si anëtarësimi në Bashkimin Europian. Kjo i jep PS-së një rol “historik” dhe e vendos opozitën në pozicion mbrojtës.

Por ky diskurs ka edhe një kufi. Bashkimi Europian nuk kërkon vetëm miratim ligjesh. Kërkon institucione të forta, opozitë funksionale, media të lira dhe balancë pushtetesh. Nëse integrimi paraqitet si meritë ekskluzive e një partie të vetme, atëherë rreziku është që vetë procesi europian të përdoret si instrument për konsolidimin e pushtetit të brendshëm.

Në fund, fjalia më domethënëse e Ramës ishte: “duhet t’u puthim duart atyre që na besuan”. Kjo është njëkohësisht falënderim politik dhe mesazh force. Ai po u thotë socialistëve: ky mandat nuk është thjesht mandat qeverisës, por mandat historik për të futur Shqipërinë në Europë.

Pyetja që mbetet është nëse ky projekt do të arrijë të mbajë gjallë frymën demokratike të konkurrencës politike, apo do të shndërrohet në argument për dominim afatgjatë të një force të vetme politike në Shqipëri.

Por me një PD me një lider që kandidon prapë në moshën 82 vjeçare për të mbajtur PD në duart e tija, e meriton opozitën e gjatë.