Leoni XIV në homelinë e Meshës së kremtuar në portin e Riminit: “Kthehuni te vetja, aty ku shpirti gjen pushimin e vërtetë”

Në perëndimin e diellit mbi portin e Riminit, përballë detit dhe rrotës panoramike që ngrihej mbi horizont, Papa Leoni XIV e përfundoi ditën e tij me një fjalë që shkon përtej kufijve të një homelie: njeriu nuk gjen gjithmonë çlodhje duke ikur nga vetja; nganjëherë, çlodhja e vërtetë fillon pikërisht kur ai kthehet në thellësinë e vet.
Mbi 25 mijë besimtarë u mblodhën në mbrëmjen e 22 gushtit në sheshin-breg të portit të Riminit për Meshën që përmbylli vizitën baritore të Papës në Republikën e San Marinos dhe pjesëmarrjen e tij në “Meetingun e 47-të për miqësinë mes popujve”.
Në këtë tokë të Romanjës,në Itali, të njohur për mikpritjen, çiltërsinë, gëzimin dhe punën, Papa Leoni XIV pa jo vetëm një vend pushimesh, por një hapësirë ku mund të rizbulohet një e vërtetë thelbësore për njeriun: jeta nuk shërohet duke ikur prej saj, por duke hyrë më thellë në misterin e saj.

“Ti je Krishti”: rrëfimi që hap rrugën drejt jetës
Homelia e Papës nisi nga një prej rrëfimeve më të fuqishme të Ungjillit (Mt 16,15): përgjigjja e Pjetrit ndaj Jezusit: “Ti je Krishti, Biri i Hyjit të gjallë”. Ky rrëfim, edhe pas dy mijë vjetësh, nuk është thjesht një formulë besimi. Është një udhë. Të njohësh Krishtin do të thotë të fillosh të kuptosh edhe kush është njeriu dhe për çfarë është krijuar.
Jezusi nuk e zbulon autoritetin duke dominuar, por duke shërbyer. Ai përkulet për t’u larë këmbët dishepujve. Ai bëhet Bariu që jep jetën për kopenë. Prandaj, kur ia dorëzon Pjetrit çelësat e Mbretërisë, ai nuk i jep një privilegj pushteti, por i beson një mision shërbimi.
Në këtë dritë, Papa kujton një prej parimeve themelore të jetës së Kishës: çdo autoritet i vërtetë është shërbim.

Çelësat që nuk mbyllin, por hapin
Në dorëzimin e çelësave Pjetrit nga ana e Jezusit, Leoni XIV sheh edhe një simbol të madh të misionit të krishterë: “të lidhësh dhe të zgjidhësh”. Por këto fjalë nuk lidhen vetëm me ushtrimin e autoritetit në Kishë. Ato përmbajnë një stil të tërë të jetës ungjillore: të hapësh dyert, të bashkosh, të mirëpresësh, të çlirosh, të falësh dhe të ndihmosh njeriun të ngrihet përsëri.

Në këtë kontekst Papa sjell dëshminë e shërbëtorit të Hyjit, don Oreste Benzi, i cili e përmblidhte thirrjen e krishterë në një imitim të Krishtit të varfër, të Krishtit shërbëtor, të Krishtit që merr mbi vete mëkatin e botës dhe jeton mes njerëzve, duke nisur nga më të fundit.
Këtu teologjia bëhet jetë: Krishti nuk gjendet larg plagëve të njeriut, por pikërisht aty ku njeriu është më i brishtë.

Kur mjetet bëhen qëllim
Nga Ungjilli, Papa kalon te Isaia profet dhe te figura e Sebnës (Is 22, 19-23), të cilit i ishte besuar një projekt i madh ripërtëritjeje për Jerusalemin. Por ai e humbi kuptimin e misionit të tij: mjetet ekonomike dhe pushteti, që duhej të shërbenin për të mirën e përbashkët, u kthyen në mjete për pasurim dhe privilegj personal.
Këtu qëndron një paralajmërim me peshë të veçantë edhe për kohën tonë.
Pasuria, pushteti, aftësitë dhe mundësitë që kemi nuk janë pronë absolute; janë dhurata të besuara në duart tona.
Vlera e tyre nuk matet vetëm nga ajo që na japin neve, por nga e mira që mund të bëjnë për të tjerët. Prandaj, çdo gjë që jemi dhe kemi është një dhuratë e Hyjit, e cila na është besuar që të bëhemi “për njëri-tjetrin mjete shpëtimi në drejtësi”. Dhe kjo fillon shumë afër: në familje, në lagje, në vendin e punës, në komunitet, me njerëzit që takojmë çdo ditë. Por zemra e krishterë nuk ndalet aty: ajo hapet ndaj gjithë botës.

Një teologji e thjeshtësisë
Duke komentuar Leximin e dytë të Meshës nga Letra drejtuar Romakëve (Rom 11, 33-36), ku Shën Pali flet për planet “e pahulumtueshme” të Hyjit, Leoni XIV nuk ndalet te ideja e një Zoti të paarritshëm për arsyen njerëzore. Ai e sheh misterin e Hyjit mbi të gjitha në madhështinë tronditëse të dashurisë së tij.
Dashuria e Zotit është e pafundme, por nuk është e ndërlikuar. Është “e thjeshtë”, sepse buron nga dashuria e pastër.
Dhe pikërisht këtu Papa gjen një lidhje me karakterin e njerëzve të Romanjës: çiltërsinë, bujarinë, dashamirësinë, punën dhe solidaritetin.
Këto nuk janë thjesht virtyte shoqërore. Në perspektivën e krishterë, ato mund të bëhen gjurmë të vetë mënyrës së Hyjit për të qenë pranë njeriut.

Rimini: nga pushimi te kthimi në vetvete
Por është tema e pushimit ajo që i jep homelisë një dimension veçanërisht të thellë. Rimini është një vend ku çdo vit vijnë mijëra njerëz për pushime. Megjithatë, çfarë kërkon vërtet njeriu kur largohet nga ritmi i zakonshëm i jetës?
Leoni XIV kujton vizitën e Papës Shën Gjon Palit II në Rimini në vitin 1982 dhe fjalët e tij: të pushosh nuk do të thotë të ndahesh nga vetvetja, por të takosh veten dhe të pajtohesh me thellësinë e shpirtit.
Kjo është një pyetje që prek njeriun bashkëkohor në zemër.
Bota na ofron mënyra pafund për t’u shpërqendruar. Argëtimi mund të kthehet në një ikje të vazhdueshme. Njeriu kërkon të largohet nga lodhja, nga boshllëku, nga pyetjet që e shqetësojnë. Dhe kështu “pushimi” rrezikon të bëhet vetëm një tjetër formë zhurme. Por nëse jeta e përditshme na duket si burg prej të cilit duhet të arratisemi, ndoshta problemi nuk është vetëm jashtë nesh.
Ndoshta duhet të mësojmë përsëri të hyjmë brenda vetes.
Sepse vendi ku njeriu gjen pushimin e vërtetë nuk është domosdoshmërisht në kaosin e jashtëm, por në thellësinë e shpirtit, aty ku mund të takohet me Hyjin dhe, në Hyjin, të mësojë të takohet vërtet edhe me tjetrin.

Mikpritja si formë e Ungjillit
Prandaj mikpritja, për Papën, nuk është thjesht një virtyt kulturor i banorëve të Romanjës. Ajo është një thirrje ungjillore.
Kisha duhet të jetë një shtëpi me dyer të hapura: për atë që kërkon disa ditë pushimi pas një viti pune, por edhe për atë që vjen i plagosur në trup e në shpirt, larg shtëpisë së tij, duke kërkuar strehë, ushqim dhe ndihmë.
Këtu bashkohen të gjitha fijet e homelisë: Krishti që shërben, Pjetri që merr çelësat, autoriteti që bëhet shërbim, pasuria që vihet në dispozicion të së mirës së përbashkët, njeriu që kthehet te vetja dhe komuniteti që hap dyert.
Në fund, mesazhi i Leoni XIV mund të përmblidhet në një lëvizje të vetme shpirtërore:
mos ik nga vetja për të gjetur pushim; kthehu në thellësinë e zemrës, aty ku të pret Zoti. Dhe pasi ta kesh gjetur atë paqe, dil përsëri drejt tjetrit, me duart e hapura për të mirëpritur, për të shërbyer dhe për të shëruar.

Vatican News