Takimi im i parë me Mereme Selën, kryeministren e ardhshme të Shqipërisë

Nga Kreshnik Spahiu-

Mbrëmë, në orën 21:00, kisha një bisedë të gjatë në media me zonjën Mereme Sela, e cila kishte vendosur të kandidonte për kryetare të Partisë Demokratike, duke hapur garën “Sela–Sala.”

Si çdo takim i parë, ishte i mbushur me emocione dhe unë u përpoqa ta motivoj, duke i adresuar disa pyetje inkurajuese:

Pyetje: Nëse fitoni përballë Berishës si kryetare e PD-së, a do të kandidoni për Kryeministre të Shqipërisë?

Përgjigjja e Meremes: Po, nëse bëhem kryetare, do të jem Kryeministre, sepse më takon.

Pyetje: Nëse bëheni Kryeministre e Shqipërisë, do ta emëroni Berishën ministër apo zëvendësministër?

Përgjigjja e Meremes: Jo, sepse qeverinë do ta bëj me të rinj dhe jo me të vjetër.

Pyetje: Po ta bëni Berishën të paktën drejtor?

Përgjigjja e Meremes: Jo, nuk e bëj/Kreshnik Spahiu/

Kandidaturë përballë Berishës: sfidë reale apo rol simbolik?

Dalja e Mereme Sala në garë përballë Sali Berisha është, në pamje të parë, një zhvillim pozitiv: çdo parti ka nevojë për më shumë se një kandidat për të pasur kuptim fjala “garë”. Por pyetja thelbësore nuk është nëse ka kandidatë. Pyetja është: a ka garë reale?

Sepse në politikë, jo çdo kandidaturë është sfidë. Ka kandidatura që hyjnë për të fituar dhe ka kandidatura që hyjnë për të legjitimuar procesin.

Në këtë kontekst, kandidatura e Mereme Salës ngre disa pikëpyetje:

A ka ajo një strukturë mbështetëse reale brenda PD?

A përfaqëson një alternativë politike apo thjesht një prani formale në fletën e votimit?

A ka hapësirë reale për debat dhe përballje me liderin aktual?

Nëse përgjigjja për këto pyetje është “jo”, atëherë kjo nuk është garë, por skenografi gare.

Sepse përballja me Sali Berisha nuk është thjesht çështje kandidimi. Është çështje balance pushteti brenda partisë. Dhe sot, kjo balancë është qartësisht e anuar. Berisha nuk është një kandidat si të tjerët; ai është sistemi vetë.

Kjo e bën çdo sfidë ndaj tij jashtëzakonisht të vështirë — jo vetëm për arsye elektorale, por për shkak të strukturës së partisë që është ndërtuar rreth tij.

Megjithatë, edhe kandidatura simbolike ka një vlerë: ajo ekspozon realitetin. Tregon nëse ka hapësirë për zëra të tjerë, nëse ka debat, nëse ka konkurrencë.

Nëse kjo garë zhvillohet pa debat real, pa përballje idesh dhe me rezultat të paracaktuar, atëherë kandidatura e Salës nuk ndryshon asgjë në thelb. Ajo thjesht konfirmon atë që dihet: PD është ende një parti me një qendër të vetme vendimmarrjeje.

Por nëse, qoftë edhe minimalisht, hap një debat, krijon një çarje në këtë model, atëherë edhe një kandidaturë e dobët në numra mund të ketë ndikim në kohë.

Në fund, nuk është çështje emrash.

Është çështje standardesh.

Dhe standardi që po testohet sot është i thjeshtë:

a lejon PD konkurrencë reale, apo vetëm praninë e saj formale?