E diela e Gjergj Lucës si baba, në Pogradec me të birin, duke ushqyer rosat dhe shijuar magjinë poetike të liqenit

Nga Albert Vataj
Këtë të diel, sipërmarrësin Gjergj Luca e gjejmë larg fronteve të punës, ritmit të ethshëm të angazhimeve dhe telefonatave që nuk reshtin kurrë. E gjejmë pranë të birit, Ndrekës, në atë që ai vetë e quan “vendi më i bukur në botë”, në Pogradec, duke ushqyer rosat buzë liqenit, në një çast të thjeshtë, por plot kuptim, ku njeriu i biznesit lë vend për babain, për familjarin, për njeriun që di të ndalet përballë qetësisë dhe dashurisë.

Kjo e diel duket se ai i është kushtuar krejtësisht familjes, aq sa mund ta lejojë ritmi i jetës së tij. Sepse për Gjergj Lucën, pushimi nuk është kurrë një shkëputje e plotë. Telefoni i tij vazhdon të tingëllojë, angazhimet kërkojnë përgjigje, ndërsa ai vetë mbetet i lidhur pazgjidhshmërisht me atë gjeografi të gjerë sipërmarrjesh dhe projektesh që ka ndërtuar dhe po ndërton. Një superstrukturë pune, vullneti dhe besimi, të cilën ai e ka kthyer në filozofi jetese, besimin se puna është dinjitet, se sipërmarrja është përgjegjësi dhe se Shqipëria mund të ndërtojë mirëqenie vetëm duke besuar te mundësitë e saj.

Gjithçka që ai ka ngritur, nga sipërmarrjet te vizioni për zhvillimin ekonomik, mbart idenë se ky vend nuk është i varfër në potenciale, por në besim. Dhe vetë ai është një prej atyre njerëzve që përpiqen ta kthejnë besimin në vepër. Këtu ai ka familjen, rrënjët, përpjekjen dhe ëndrrën. Këtu ka ndërtuar jo vetëm suksesin e tij, por edhe sprovën e përditshme për të dëshmuar se ambicia mund të ketë fytyrë njerëzore dhe se puna mund të bëhet akt dashurie për vendin.

Ndoshta për këtë arsye ai ka zgjedhur këtë të diel Pogradec, qytetin e poezisë dhe të qetësisë, qytetin që liqeni e bën të duket sikur jeton gjithnjë mes një ëndrre dhe një kujtimi. Një qytet që Lasgush Poradeci e përjetësoi në vargje si vend të shpirtit dhe të dashurisë, një qytet që nuk të josh vetëm me ujërat e kaltërta të liqenit, por me harmoninë që krijon mes natyrës, njerëzve dhe kujtesës.
Pogradeci ka diçka që të detyron të ngadalësosh hapin. Ka bukurinë e heshtur të mëngjeseve buzë liqenit, aromën e kulinarisë tradicionale, mikpritjen që nuk shtiret dhe atë ndjesinë e rrallë të paqes që qytetet moderne e kanë humbur. Dhe ndoshta nuk ka vend më të përshtatshëm për një të diel familjare sesa ky qytet ku koha duket se ecën më butë.

Mes rosave që ushqehen në brigjet e liqenit, mes buzëqeshjes së të birit dhe qetësisë së një dite pushimi, Gjergj Luca shfaqet jo vetëm si sipërmarrës, por si njeri. Si një baba që, përtej gjithë peshës së angazhimeve, di ende të gjejë lumturinë në gjërat e thjeshta. Dhe ndoshta pikërisht aty qëndron suksesi më i madh, tek aftësia për të mos humbur njerëzoren mes gjithë zhurmës së jetës.