Shuhet Riza Lika, kontributori i përkushtuar që e hodhi farën e dritës dhe dijes në krejt shqiptarinë

Nga Halil Teodori

Riza Lika i jepet amshimit. Kjo ikje nuk maten me heshtjen e një kambane mortore, por me zbrazëtinë që lënë në kujtesën e njerëzve. Si kjo shuarje, nuk shënojnë vetëm fundin e një jete, por mbylljen e një kapitulli të tërë vlerash, përvojash dhe përkushtimi. Profesor Riza Lika, ishte një burrë që e jetoi jetën me dinjitet, duke mbetur deri në frymën e fundit besnik i dijes, i njerëzores dhe i dashurisë për Shqipërinë.

Sot, në Queens të New Yorkut, komuniteti shqiptar, së bashku me bashkatdhetarë të ardhur nga Kosova, Mali i Zi dhe Maqedonia e Veriut, u mblodh për t’i dhënë lamtumirën e fundit birit të Okshtunit. Nuk ishte vetëm një ceremoni mortore; ishte një kuvend kujtese, ku lotët dhe mirënjohja u ndërthurën në nderim të një jete që kishte lënë gjurmë në shumë zemra.

Riza Lika i përkiste atij brezi që e konsideronte dijen një mision dhe arsimin një shërbim. Për ta, të mësuarit nuk ishte thjesht fitimi i një diplome, por një mënyrë për ta bërë njeriun më të lirë, më të vetëdijshëm dhe më të denjë për jetën. Ai e përqafoi këtë ideal me bindje të plotë.

I lindur në vitin 1934, në Okshtun të Muglicës, në një familje me rrënjë të thella patriotike, fati e vuri herët përballë sprovës më të rëndë. Humbi prindërit kur ishte vetëm katër vjeç. Megjithatë, jeta nuk e mposhti. Përkundrazi, ajo e farkëtoi. Në mungesën e prindërve, ai mësoi të mbështetej te forca e karakterit, te puna dhe te besimi se njeriu ndërtohet nga ajo që jep, jo nga ajo që merr.

Muglica, kjo trevë që i ka dhënë kombit figura të ndritura si Hoxh Muglica, Sabri Caka e shumë të tjerë, gjeti te Riza Lika një tjetër përfaqësues të denjë, kësaj here në fushën e mendimit dhe të arsimit. Ai kreu studimet për filozofi në Moskë, duke u formuar në një prej qendrave akademike të kohës, dhe më pas iu përkushtua arsimit shqiptar si drejtues në Dibër, Tropojë e Krujë, për të vijuar më pas si pedagog në Shkollën e Partisë në Tiranë.

Por biografia e tij nuk përmblidhet në detyrat që mbajti. Njeriu është gjithmonë më i madh se titujt e tij.

Ata që e njohën nuk kujtojnë vetëm profesorin e ditur, por njeriun që dinte të dëgjonte, të këshillonte, të inkurajonte. Kishte një urtësi që nuk imponohej dhe një kulturë që nuk kërkonte të shkëlqente. Fjalët e tij nuk rëndonin mbi të tjerët; ato ndriçonin, si një llambë e qetë në një natë të gjatë.

Kur rrugët e jetës e çuan larg Shqipërisë, ai nuk u largua kurrë shpirtërisht prej saj. Si shumë shqiptarë të mërgatës, ai e mbajti atdheun jo në hartë, por në zemër. Distanca nuk e zbehu ndjenjën e përkatësisë. Përkundrazi, e bëri më të vetëdijshëm për detyrimin moral që kishte ndaj vendit të tij. Ishte gjithnjë i gatshëm të ndihmonte, të kontribuonte, të ishte pranë njerëzve në nevojë, duke dëshmuar se patriotizmi nuk është vetëm një ndjenjë që shpallet, por një përgjegjësi që jetohet.

Ka njerëz që lënë pas pasuri materiale dhe të tjerë që lënë ndërtesa. Riza Lika la diçka më të qëndrueshme: besimin te njeriu, te arsimi dhe te vlera e karakterit. Ai mbolli dije, por mbi të gjitha mbolli mirësi. Dhe mirësia është fara që koha nuk arrin ta thahet.

Sot ai nuk është më për të ndarë mendimet e tij, për të buzëqeshur me atë qetësi që e karakterizonte, apo për të shtrënguar duart e miqve. Megjithatë, njerëz të tillë nuk zhduken. Ata vazhdojnë të jetojnë në kujtesën e nxënësve që formuan, në respektin e kolegëve, në dashurinë e familjes dhe në mirënjohjen e të gjithë atyre që patën fatin t’i njohin.

Në fund të fundit, jeta nuk matet me numrin e viteve, por me dritën që arrin të lësh pas. E në këtë kuptim, Profesori Riza Lika nuk u shua. Ai thjesht ia dorëzoi atë dritë kujtesës sonë.

Le të mbetet emri i tij një kujtesë se njeriu nuk bëhet i madh nga posti që mban, por nga gjurma që lë në jetën e të tjerëve; se mësuesi i vërtetë nuk largohet kurrë nga nxënësit e tij dhe se dashuria për atdheun nuk njeh kufij, as distanca, as kohë.

I përjetshëm qoftë kujtimi i Profesor Riza Likës!

U prehtë në paqen e Zotit, ndërsa kujtimi i tij mbettë i gjallë si një dritë e qetë në ndërgjegjen e brezave që vijnë.