Zgjedhja e Andrea Pirlo-s si trajner i ri i Kombëtares italiane është pritur nga opinioni publik me një valë skepticizmi të thellë, një reagim që vështirë se mbahet mend në historinë e fundit të futbollit italian. Pavarësisht mbështetjes së plotë nga figura kyçe si Paolo Maldini dhe Leonardo, të cilët janë gati të angazhohen personalisht për këtë projekt, si dhe besimit të plotë të presidentit të CONI, Giovanni Malagò, i cili e konsideron këtë zgjedhje thelbësore për të mos rrëzuar të gjithë projektin e drejtimit teknik të pritur prej kohësh, reagimi i përgjithshëm ka qenë larg entuziazmit.
Një nga zërat e fundit që ka shprehur mendimin e tij ishte Ministri i Sportit dhe Rinisë, Andrea Abodi, në Sky Tg24. Ai e cilësoi zgjedhjen e Pirlo-s si një “bast” dhe theksoi se “bastet janë gjithmonë një rrezik”. Abodi shtoi se duhen bërë zgjedhje me sens logjik dhe se vetëm fusha do të vendosë nëse ky bast, me një marrëveshje katërvjeçare, do të jetë një zgjedhje largpamëse. Ministri konfirmoi vendimin e tij për të mbështetur çdo zgjidhje dhe për të mos shprehur opinione personale, duke u shpallur tifozi i parë i trajnerit dhe Kombëtares. Ai shpreson që kjo zgjedhje, e bërë nga presidenti Malagò së bashku me Maldinin dhe Leonardon, të sjellë rezultatet e dëshiruara, duke e konsideruar atë si një rrugëtim. Abodi nuk ngurroi të thumbonte edhe opsionin Guardiola, duke thënë se hapja ndaj një opsioni të tillë, pa një përqindje të arsyeshme sigurie për të arritur rezultatin, është më mirë të mbahet diskrete. Ai e konsideroi një rrezik nxjerrjen në pah të emrit të Guardiolës pa pasur sigurinë e një “po”, pasi Pirlo dhe Guardiola janë alternativa tepër të largëta.
Skepticizmi ndaj zgjedhjes së Pirlo-s është ndarë nga pothuajse i gjithë shtypi italian, me nuanca dhe motivime të ndryshme. Edhe ish-futbollistë me role të rëndësishme në politikën sportive, si Massimo Mauro dhe Marco Tardelli, janë shprehur, duke qenë më kritikë ndaj menaxhimit të emërimit sesa ndaj vetë Pirlo-s. Mauro, për gazetën tonë, e përshkroi trajnerin e ri si një “bast të madh”, duke theksuar se Andrea ka qenë një lojtar aq fenomenal sa nuk do të kishte vështirësi të bënte trajnerin e Kombëtares. Megjithatë, ai kritikoi Malagò-n, duke thënë se duhej të kishte shmangur “gjithë këtë rrëmujë” dhe se emri i trajnerit duhej të ishte zyrtarizuar më parë, së bashku me Maldinin dhe Leonardon, duke e quajtur procesin një “teatër njëjavor” që nuk e meritonte askush. Tardelli, për “La Repubblica”, sugjeroi se Guardiola mund të mos jetë bindur nga projekti, duke menduar se futbolli italian nuk është në nivelin e duhur dhe duke pyetur pse trajnerët e mirë vazhdojnë të thonë “jo”.
Reagimi më i ashpër dhe më i drejtpërdrejtë erdhi nga rrjetet sociale. Ndër komentet në artikullin e djeshëm të “Gazzetta-s” që njoftonte ardhjen e Pirlo-s, lexoheshin fraza si: “Më thoni që është një shaka”, “Të kalosh nga Pep te Pirlo është si të kalosh nga një Ferrari në një biçikletë për fëmijë me rrota ndihmëse”, “Botërorin do ta shohim pas 15 vitesh nëse shkon mirë” dhe “Nuk kualifikohemi as në kualifikuese”. Disa përdorues nisën edhe hashtag-un #Maldiniout, ndërsa meme-t u përhapën me shpejtësi. Një nga më të mirat shfaqte Guardiolën pranë Pirlo-s me mbishkrimin: “Kur e porosit në Temu / Kur të vjen në shtëpi”. Një tjetër meme, e quajtur “Profecia”, imitonte Messin duke larë të voglin Lamine Yamal, por këtë herë ishte Giampiero Ventura që lante Pirlo-n në vaskë, një referencë ironike ndaj fatit të tij të keq si trajner.
Kjo situatë sjell në mendje precedentë historikë të trajnerëve të Kombëtares italiane që janë pritur keq. Dhjetë vjet më parë, në vitin 2016, Giampiero Ventura nuk pati një pritje të shkëlqyer. Ai erdhi pas Antonio Conte-s, i cili kishte ringritur “axurrët” nga rrënojat e Botërorit, dhe u akuzua se nuk kishte “pedigrenë” e fituesit në nivele të larta. Opinioni publik e gjykoi zgjedhjen e tij si “të ulët” dhe pa ambicie të mëdha. Dyshimet e publikut u vërtetuan: Italia nuk u kualifikua për Botërorin e Rusisë. Dhjetë vjet më parë, në vitin 2006, Roberto Donadoni trashëgoi trashëgiminë e rëndë (dhe fituese) të Lippi-t, kampion bote. Ai kishte filluar karrierën e tij si trajner prej pak vitesh, duke drejtuar klube si Lecco, Livorno dhe Genoa, dhe shumë njerëz pyesnin nëse ishte në lartësinë e detyrës. Me të, Italia u ndal në çerekfinale të Euro 2008 kundër Spanjës pas penalltive (dhe Lippi u kthye sërish).
Duke shkuar edhe dhjetë vjet më pas, në vitin 1996, pas ciklit të Arrigo Sacchi-t, u thirr Cesare Maldini, i cili kishte bërë shumë mirë me Kombëtaren U-21. Zgjedhja e tij u pa nga një pjesë e kritikës dhe tifozëve si një kthim te futbolli i vjetër “italian”. Babai i Paolo-s bëri një Botëror të mirë në vitin 1998, duke u eliminuar vetëm pas penalltive kundër Francës pritëse (e cila më pas fitoi titullin). Por ndoshta trajneri që ka pësuar më shumë kritika në histori ka qenë Enzo Bearzot. Qysh në vitin 1975, kur filloi të stërviste “axurrët” së bashku me Bernardinin, ai konsiderohej nga shumë si tepër “korporatist” dhe pa karizëm. Por masakra e vërtetë erdhi në fillim të Botërorit të Spanjës ’82, pas tre barazimeve fillestare. Në Vigo shpërtheu furia e shtypit, ndërsa në Itali tifozët mezi përmbanin zemërimin, sidomos për përjashtimin e Paolo Rossi-t. Fundi dihet nga të gjithë: Italia fitoi Kupën e Botës. Nëse duam të flasim për kurse dhe rikthime, le t’i kapemi këtij rasti, duke shpresuar që historia të përsëritet në mënyrën më të mirë për Pirlo-n dhe Kombëtaren.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport