Sekreti i suksesit të Flaminit: Disiplina e futbollit dhe vizioni i Berlusconit, sot lider në kiminë e qëndrueshme

Mathieu Flamini, ish-futbollisti i Milanit dhe Arsenalit, mishëron në mënyrë perfekte thënien “zgjidh punën që do dhe nuk do të punosh asnjë ditë në jetën tënde”. Në moshën 24-vjeçare, sapo mbërriti te Milani, ai thithi frymën sipërmarrëse duke marrë frymë ajrin e Milanellos dhe duke takuar Silvio Berlusconin, i cili u bë burimi i tij i frymëzimit. Nga kjo përvojë lindi GFBiochemicals, një kompani e specializuar në prodhimin e substancave kimike ekologjike, të cilat nxirren nga biomasa bimore në vend të naftës, e përdorur gjerësisht në produktet e përditshme. Flamini shprehet se gjithçka nisi si një shfryrje pasioni: “Kur isha te Milani, në kohën e lirë, zhvilloja kompaninë time. Kimia të jep disiplinë dhe të vendos objektiva. Unë bëj gjithçka me pasion dhe tani jam një sipërmarrës që kënaqem duke bërë atë që më pëlqen.”

Sot, në moshën 42-vjeçare, Flamini ndahet mes Londrës, Parisit dhe shumë qyteteve të tjera ndërkombëtare, gjithmonë i shoqëruar nga adrenalina, të cilën e quan “droga” që nuk e ndal kurrë. Ai flet me pasion për qëndrueshmërinë dhe ushqyerjen, duke theksuar se shëndeti njerëzor do të jetë revolucioni i ardhshëm. “Unë ha vetëm një vakt në ditë dhe pi tre litra ujë. Shëndeti njerëzor do të jetë revolucioni ynë,” thotë ai, duke shtuar se nuk konsumon proteina me origjinë shtazore për të ruajtur qartësinë mendore dhe aktivitetin. Për Flamini-n, qëndrueshmëria nuk është një koncept i largët, por lidhet drejtpërdrejt me jetën tonë të përditshme, ndotjen dhe cilësinë e produkteve që konsumojmë, të cilat ndikojnë thellësisht në shëndetin e njerëzve. Ai beson se beteja e vërtetë është përmirësimi i mënyrës se si jetojmë, pasi mjedisi dhe shëndeti janë të lidhura ngushtë.

Flamini thekson se sipërmarrësi brenda tij lindi pikërisht gjatë kohës së tij te Milani, pothuajse si një mënyrë për të shfryrë energjitë jashtë fushës. Kur nuk stërvitej, ai kalonte kohën duke zhvilluar GFBiochemicals, një kompani që punon me zgjidhje kimike të qëndrueshme të lidhura me shëndetin dhe mjedisin. Kompania e tij synon të ofrojë alternativa ekologjike për shumë produkte të përditshme, si shampot apo detergjentët, të cilat aktualisht përmbajnë përbërës që rrjedhin nga nafta. Ata kanë zhvilluar substanca që vijnë nga biomasa dhe janë shumë më të sigurta për mjedisin, duke sjellë përfitime edhe për shëndetin e njeriut.

Nga karriera e tij në futboll, Flamini ka marrë me vete në jetën e tij si menaxher disiplinën, punën në ekip, vizionin, sakrificat dhe vendosjen e objektivave. Ai thekson se pjesa mendore bën diferencën: “Në futboll mund të kesh gjithë talentin e botës, por pa mentalitet nuk shkon larg. Dhe e njëjta gjë vlen për sipërmarrjen: mund të kesh shumë ide, por të mos dish si t’i vësh në praktikë.” Kjo filozofi e ka ndihmuar të ndërtojë një kompani me mbi 200 patenta, duke u pozicionuar si i vetmi prodhues në shkallë globale i molekulave specifike që synojnë një kimi më të qëndrueshme. Ai pranon se ka ende pak konkurrencë, por pret që ajo të rritet. Si sipërmarrës, ai kërkon maksimumin dhe pas më shumë se dhjetë vitesh zhvillimi të patentave, kompania e tij tani po shet globalisht në të gjitha vendet e botës, një fazë që ai e konsideron më argëtuesen.

Një anekdotë interesante që tregon lidhjen paradoksale mes jetës së tij dhe pasioneve është se në shkollë ai urrente dy lëndë: anglishten, të cilën sot e përdor çdo ditë për biznes, dhe kiminë, fushën mbi të cilën ka themeluar kompaninë e tij. Ai e sheh jetën e tij si një paradoks, por thekson se si në futboll ashtu edhe në kimi, duhet të kesh ide të qarta, të ndjekësh një linjë dhe t’u besosh njerëzve të duhur. Pas suksesit të tij qëndron një personalitet konkurrues, ku adrenalina është “droga” e tij, duke e shtyrë të punojë vazhdimisht dhe të mos ndalet kurrë. Ai beson se shumë njerëz nisin diçka dhe ndalen në vështirësinë e parë, ndërsa ai gjithmonë ka bërë gjithçka me pasion dhe ambicie të madhe.

Flamini gjithashtu reflekton mbi rolin e futbollistëve si figura publike. Ai vëren se në Amerikë është normale të shohësh sportistë që flasin për biznes apo projekte jashtë fushës, ndërsa në Evropë kjo shihet shpesh me sy të keq. Megjithatë, ai beson se futbollistët, të ndjekur nga miliona njerëz në rrjetet sociale, kanë një përgjegjësi edukative: ata mund të informojnë, të japin shembull dhe të tërheqin vëmendjen mbi tema të caktuara. Ai vetë nuk ka pasur probleme të fshehë pasionet e tij gjatë kohës te Milani, falë Silvio Berlusconit, të cilin e konsideron një burim frymëzimi. Berlusconi, një sipërmarrës i suksesshëm në futboll, biznes dhe politikë, inkurajonte lojtarët e tij të kishin interesa jashtë fushës. Flamini kujton se edhe futbollistë të tjerë si Shevchenko, Seedorf dhe Maldini ishin aktivë në sektorin sipërmarrës, duke e nxitur atë të besonte në vizionin e tij për një botë më ekologjike.

Duke folur për karrierën e tij në futboll, Flamini kujton Carlo Ancelottin si një “babai të dytë” për të gjithë lojtarët, me të cilin dilnin shpesh për të ngrënë pica pas stërvitjeve. Ai kujton ardhjen e tij te Milani në vitin 2008, një ëndërr e fëmijërisë, pasi babai i tij është italian dhe ai kishte ndjekur Milanin e madh të Sacchit dhe Capellos. Me Milanin, ai fitoi Scudetto-n në vitin 2011 me Allegri-n, duke theksuar se sekreti i atij suksesi ishte grupi i fortë i lojtarëve si Pato, Ibrahimovic dhe Thiago Silva, dhe aftësia e Allegri-t për të menaxhuar një dhomë zhveshjeje plot kampionë.

Lidhur me dështimin e Milanit këtë sezon, Flamini shprehet se nuk mund të dijë detajet e dhomës së zhveshjes, por thekson rëndësinë e një trajneri që gjen fjalët e duhura për të motivuar ekipin dhe që ka pas vetes një shoqëri me një projekt të qartë. Ai këshillon Milanin të rindërtohet me një pronësi të fortë, me njerëz të duhur, kompetentë dhe të aftë për t’u koordinuar. Si një tifoz i madh kuqezi, ai dëshiron të shohë dashuri për klubin, kthim të qetësisë dhe harmonisë në shoqëri, si dhe ndershmëri dhe pasion, me një linjë të qartë dhe komunikim të sinqertë.

Për sa i përket karrierës së tij te Arsenali, Flamini kujton vështirësitë fillestare në Londër në moshën 19-vjeçare pa njohur anglishten, por e përshkruan klubin si një familje të madhe. Ai vlerëson Arsène Wenger-in, i cili revolucionarizoi futbollin anglez taktikisht dhe teknikisht. Ai përmend Ronaldinhon si shokun më të fortë me të cilin ka luajtur, duke e quajtur “një dhuratë nga Zoti”. Flamini shpreh krenarinë për mikun e tij Cesc Fabregas dhe suksesin e tij te Como, duke e konsideruar një përjashtim nga rregulli që kampionët e mëdhenj si lojtarë shpesh hasin vështirësi si trajnerë. Ai e sheh Comon si një histori të bukur, bazuar në ide dhe projekte të qarta.

Në lidhje me futbollin ndërkombëtar, Flamini e sheh Francën si një nga kandidatet kryesore për Kupën e Botës, me një grup të fortë dhe me përvojë. Ai shpreh zhgënjimin për mungesën e Italisë në Botëror, duke e quajtur “tragjedi” dhe duke theksuar nevojën për rifondimin e futbollit italian me njerëz të duhur në pozicionet e duhura. Për sa i përket investimeve të Arabisë Saudite në futboll, ai i sheh si një mundësi dhe jo si diçka negative. Ai kupton dëshirën e tyre për të ndërtuar një kampionat konkurrues, veçanërisht me Kupën e Botës 2034 në horizont, dhe beson se kjo sjell më shumë investime dhe mundësi të reja për futbollistët.

Në fund, Flamini e përshkruan veten me tre fjalë: “I apasionuar: nuk bëj asgjë nëse nuk më pëlqen vërtet. Konkurrues: e dua fitoren, sfida është ‘droga’ ime, ajo që më zgjon çdo ditë dhe më shtyn të vendos gjithmonë një objektiv. Energjik: nuk ndalem kurrë, fle pak dhe punoj gjithmonë.”

Marrë nga La Gazzetta dello Sport