Nga Albert Vataj-
Ishte 11 maji i vitit 1991. Nga Lezha e vogël e ngjarjeve të mëdha, nga ai qytet që historia e kishte mësuar të lindte kushtrime dhe të ndizte flakë ndërgjegjesh, erdhi në jetë “Koha Jonë”, gazeta e parë e pavarur shqiptare, ai zë i parë që guxoi të shëmbte murin e heshtjes, të sfidonte frikën dhe të shpallte se fjala kishte të drejtë të ishte e lirë.
Ajo nuk ishte thjesht një gazetë. Ishte një akt besimi. Një rebelim i mendimit. Një kambanë që binte në agun e një kohe të re. Ishte vullneti i disa ëndërrtarëve të kurajshëm, të cilët besuan se liria nuk lypet, por fitohet, se demokracia nuk dhurohet, por ndërtohet me sakrifica dhe përpjekje sfiduese, se fjala, kur del prej shpirtit, bëhet më e fortë se frika dhe më e zjarrtë se çdo pushtet.
Plot 35 vite më parë, “Koha Jonë” thirri pranë vetes idealistët, të pabindurit, kurajozët, endërrimtarët, ata që ende besonin se Shqipëria mund të zgjohej nga makthi i gjatë i diktaturës. Ishte kohë burrash që penën e mbanin në zemër dhe zemrën në shpirt. Njerëz që nuk hynë në histori për atë që kishin, por për atë që guxuan. Ata erdhën për të shkruar jo thjesht lajme, por një faqe të re në historinë e Shqipërisë, një kapitull të kryengritjes së ndërgjegjeve për ndryshim.
Guxuan më shumë sesa ua lejonte koha. U përplasën me përbindëshat e agonisë komuniste, me hijet e censurës, me frikën që ende rrinte varur si mjegull mbi shpirtrat. Luftuan që fjala të mos ishte më pëshpëritje e dridhur, por britmë e lirë. Luftuan që shqiptari të kishte të drejtën të mendonte, të fliste, të kundërshtonte dhe të ëndërronte.
Ishte një Shqipëri e lodhur, e varfër, e tronditur mes dy botëve, asaj që po jepte shpirt mes një agonie të egër dhe asaj që ende nuk kishte lindur plotësisht. Varfëria dhe mjerimi, zhgënjimi dhe hutimi, frika dhe pasiguria, mbanin peng frymën e një populli që e kishte kthyer kokën nga Perëndimi, duke kërkuar dritë.
Në atë errësirë të rëndë, fjala rënkonte si një qenie e burgosur prej dekadash. Liria kërkonte krahë për të fluturuar. Dhe disa të rinj, të cilëve u printe Nikoll Lesi të mbushur me pasion dhe besim, guxuan t’i japin asaj zë. Kështu lindi gazeta “Koha Jonë”, si një krijesë e zjarrtë e shpirtit të lirë, si një frymë që vinte të provonte se deri ku mund të arrijë vullneti kur ushqehet nga ideali.
Historiku i shtypit shqiptar, sigurisht që nuk fillon me “Koha Jonë”, por historia e medias së pavarur shqiptare nuk mund ta mohojë rolin e saj si simbol i mëvetësisë së mendimit dhe lirisë së shprehjes. Ajo erdhi për të qenë e para që nuk i përkiste pushtetit, por qytetarit; jo propagandës, por të vërtetës; jo frikës, por guximit.
“Koha Jonë” u rrit mes përplasjesh, presionesh, kërcënimesh e persekucionesh. Ajo njohu furtuna, provoi zjarrin e inkuizicionit modern, por nuk reshti së qeni tribunë e fjalës së lirë. Çdo sfidë e bëri më të fortë, çdo pengesë më të vendosur në misionin e saj historik.
Sot, në epokën e transformimit digjital, sistemi mediatik është përshtatur me kohën, duke u fokusuar në platformën online të lajmeve dhe transmetimet WebTV, pa hequr dorë nga identiteti i vet kritik, polemizues dhe shpesh sfidues ndaj establishmentit. Edhe pse kanë ndryshuar teknologjitë, ritmi i komunikimit dhe mënyra e konsumimit të informacionit, fryma që e karakterizoi “Koha Jonë” në fillesat e saj mbetet e pandryshuar, një gazetari që synon të jetë e lirë, e pavarur dhe e gatshme të përballet me çdo pushtet në emër të së vërtetës. Shumica e drejtuesve dhe gazetarëve të sotëm kurajozë e investigues kanë “ADN” e gazetës së parë të pavarur shqiptare, KOHA JONE, e cila mbetet më e madhja e historisë së shtypit shqiptar, ku në shkurt-mars 1997 arriti në 100 mijë kopje të shitura në ditë.
Gazeta “KOHA JONE” u burgos, u dogj, iu vendos tritol nga bandat e pushtetit, u persekutua, u përndoq me të gjitha poshtërsitë që prodhuan pushtetet, por ajo mbeti KOHA JONE!
Ajo di të ecë me kohën pa tradhtuar vetveten. Di t’i bindet ritmit të algoritmit pa iu nënshtruar atij. Di të flasë me zë e figurë, por mbi të gjitha di të mbetet frymë kurajo.
