Kur kryebashkiakët dhe deputetët e Partisë Socialiste dalin publikisht kundër një reforme të propozuar nga qeveria e tyre, nuk kemi më të bëjmë me një debat klasik mazhorancë-opozitë. Kemi të bëjmë me një përplasje interesash brenda vetë pushtetit.
Pas deputetit socialist Vullnet Sinaj, i cili kundërshtoi shkrirjen e Bashkisë së Selenicës, edhe kryebashkiaku socialist i Divjakës, Josif Gorrea, doli hapur kundër bashkimit të bashkisë së tij me Lushnjën. Ai nuk u mjaftua me deklarata institucionale, por iu bashkua edhe protestave të qytetarëve, duke sfiduar publikisht draftin e hartuar nga qeveria dhe Partia Socialiste. Edhe deputetë të tjerë socialistë kanë shprehur rezerva për hartën e re. Edhe deputeti Erion Braçe foli kundër bashkimit me Lushnjën. Por edhe deputetë tjerë të PS kanë folur kundër për zonat ku iu preken interesat e tyre elektoralë.
Kjo është një kambanë alarmi për mazhorancën. Është normale që një kryebashkiak të mbrojë qytetin që administron. Është detyrë e tij të argumentojë pse bashkia duhet të mbetet më vete. Por askush nuk mund të mohojë se një bashki nuk është vetëm territor dhe identitet. Ajo është edhe pushtet. Është administratë, drejtori, buxhet, emërime, ndikim politik dhe një rrjet i tërë funksionarësh të ndërtuar ndër vite. Shkrirja e një bashkie do të thotë automatikisht edhe fundi i shumë posteve dhe riorganizim i administratës vendore.
Pikërisht për këtë arsye lind pyetja politike: a po mbrohet vetëm interesi i qytetarëve apo edhe interesi për të ruajtur strukturat ekzistuese të pushtetit lokal? Kjo nuk do të thotë se argumentet e bashkive që kundërshtojnë reformën janë të pavlefshme. Përkundrazi, qeveria ka detyrimin të analizojë me kujdes çdo rast dhe të shmangë standardet e dyfishta. Nëse një bashki plotëson kriteret për të mbetur njësi më vete, ajo duhet të trajtohet mbi baza objektive. Por e njëjta logjikë duhet të vlejë për të gjithë dhe jo vetëm për bashkitë ku presioni politik është më i madh.
Ndërkohë, sfida më serioze për qeverinë nuk është debati publik, por votimi në Kuvend. Reforma Administrative kërkon 84 vota për t’u miratuar. Në letër, mazhoranca i ka numrat. Në praktikë, çdo deputet socialist që voton kundër, abstenon ose mungon e komplikon ndjeshëm ekuacionin parlamentar. Mundet edhe tre deputetët e PSD se Tom Doshit të mos e votojnë se iu preken dy bashki, ku kanë bastione votash.
Kjo do të thotë se rreziku nuk vjen nga opozita, por nga vetë shumica. Opozita ka bërë të qartë se nuk do të votojë variantin e qeverisë. Përkundrazi, ajo ka artikuluar idenë e rikthimit në një numër shumë më të madh bashkish. Në kushtet aktuale, një propozim i tillë duket i vështirë për t’u realizuar, por politikisht i shërben opozitës për të kanalizuar pakënaqësitë e komuniteteve që preken nga reforma dhe për të fituar mbështetje elektorale në ato zona.
Pikërisht këtu qëndron edhe paradoksi. Opozita ka interes ta rrëzojë reformën për të konsumuar politikisht qeverinë. Ndërsa një pjesë e socialistëve rrezikojnë ta dobësojnë atë për shkak të interesave dhe shqetësimeve që lidhen me zonat që përfaqësojnë.
Nëse ky front kundërshtimesh zgjerohet, Reforma Administrative mund të përballet me pengesën më të madhe që nga momenti kur u prezantua. Jo sepse opozita ka votat për ta bllokuar, por sepse vetë Partia Socialiste mund ta ketë të vështirë të sigurojë disiplinën e nevojshme parlamentare.
Kjo është arsyeja pse Edi Rama dhe drejtuesit e PS-së nuk kanë më luksin ta trajtojnë këtë debat si një pakënaqësi lokale. Çdo ditë që kalon pa një dialog politik me deputetët dhe kryebashkiakët e pakënaqur e shton rrezikun që reforma të hyjë në sallën e Kuvendit me një shumicë të pasigurt.
Në fund të fundit, kjo reformë nuk do të gjykohet vetëm nga harta që do të prodhojë. Ajo do të gjykohet edhe nga aftësia e mazhorancës për të provuar se vendimet merren mbi bazën e interesit shtetëror dhe jo të interesave lokale apo kalkulimeve politike. Sepse nëse një reformë e rëndësishme pengohet nga vetë ata që e kanë propozuar, atëherë problemi nuk është më opozita. Problemi është brenda shumicës.
Nëse ndodh që deputetët e mazhorances nuk do ta votojnë Reformen Administrative, kjo mund të sjellë reagim të fortë nga kryeministri Rama duke e çuar vendin në zgjedhje të parakohshme parlamentare për 45 ditë sipas Kushtetutës. Por disa deputetë të PS mund të mos vihen fare në listë. Sidoqoftë ka akoma kohë për debate e reflektime. Sido të shkojë fati i Reformës do të mbeten si kulturë e re bashkëpunimi përfekt i komisionit parlamentar ku Arbër Mazniku dhe Luciano Boçi shkuan bashki me bashki, bashkë, dhe dëgjuan komunitetet, pavarësisht se PD synon dështimin e kesaj Reforme. Të dy, Mazniku dhe Boçi, janë politikanë modernë, bashkëpunues dhe larg traditës së keqe të këtyre viteve, pavarësisht se si po përfundon ky Komision.