Urime! E rrëzuat Ramën, duke grisur një flamur!

Nga David Isaac-

Ka momente kur një protestë pushon së foluri për problemet e qytetarëve dhe fillon t’i shërbejë një narrative krejt tjetër.

Pamjet e fundit nga Tirana ishin pikërisht një prej atyre momenteve.

Në vend që opinioni publik të diskutonte korrupsionin, ekonominë, emigracionin, çmimet, drejtësinë apo përgjegjësinë politike të qeverisë, vëmendja u zhvendos tek një flamur i grisur, tek pankarta me përmbajtje antisemite dhe tek retorika e urrejtjes kundër Izraelit.

Dhe pyetja lind natyrshëm:

Kush fitoi nga kjo?

Me siguri jo opozita.

Me siguri jo qytetarët.

Me siguri jo Shqipëria.

Sepse për 24 orë nuk u fol më për Edi Ramën. Nuk u fol më për protestën. Nuk u fol më për arsyet që nxorën njerëzit në shesh.

U fol për antisemitizmin.

U fol për urrejtjen.

U fol për flamurin e Izraelit.

U fol për fotografinë e Hitlerit.

Dhe në atë çast, protesta humbi kauzën e saj morale.

Një protestë e rrëmbyer nga simbolika e urrejtjes

Historia politike tregon se protestat kanë sukses vetëm kur arrijnë të bashkojnë sa më shumë qytetarë rreth një kauze të përbashkët.

Ato dështojnë kur lejojnë që grupe të vogla radikale të diktojnë narrativën.

Kjo ndodhi edhe këtë herë.

Një akt simbolik – grisja e flamurit të një shteti – mjaftoi që e gjithë protesta të identifikohej me të.

Në komunikim politik kjo quhet “rrëmbim i narrativës”.

Një veprim i vetëm bëhet lajmi kryesor dhe zëvendëson gjithë mesazhin fillestar.

Në vend të diskutimit për Shqipërinë, vendi u përmend në media ndërkombëtare për një akt që nuk ka lidhje me traditën shqiptare.

Antisemitizmi nuk lind rastësisht

Antisemitizmi nuk është thjesht paragjykim.

Është një mekanizëm politik që ka funksionuar për shekuj.

Sa herë shoqëritë kanë hyrë në krizë, dikush ka kërkuar një armik të jashtëm mbi të cilin të projektojë zemërimin e njerëzve.

Në Mesjetë fajësoheshin hebrenjtë për murtajën.

Në shekullin XX u fajësuan për ekonominë.

Nazizmi ndërtoi të gjithë propagandën e tij mbi demonizimin e hebrenjve.

Edhe sot, në shumë vende, konflikte të ndërlikuara reduktohen në slogane që nxisin urrejtje kolektive ndaj një populli të tërë.

Kjo nuk është analizë.

Është propagandë.

Shqipëria nuk ka qenë kurrë pjesë e kësaj historie

Kjo është arsyeja pse pamjet e fundit godasin kaq fort.

Sepse bien ndesh me ADN-në historike të shqiptarëve.

Shqipëria është një nga vendet e rralla në Europë ku, gjatë Luftës së Dytë Botërore, numri i hebrenjve pas luftës ishte më i madh se para saj.

Familje shqiptare, myslimane, katolike dhe ortodokse, rrezikuan jetën për të mbrojtur njerëz që nuk i kishin takuar kurrë.

Jo sepse ishin hebrenj.

Por sepse ishin njerëz.

Ky është identiteti shqiptar.

Jo grisja e flamujve.

Jo pankartat me simbole të urrejtjes.

Jo glorifikimi i figurave që historia i ka dënuar.

Kritika ndaj Izraelit nuk është antisemitizëm. Por antisemitizmi nuk është kritikë.

Një shoqëri demokratike duhet të lejojë kritika ndaj çdo qeverie.

Edhe ndaj qeverisë izraelite.

Edhe ndaj çdo shteti tjetër.

Por ekziston një vijë ndarëse.

Kur kritika kalon nga politikat tek demonizimi i një kombi, kur një flamur përdhoset vetëm sepse përfaqëson shtetin hebre, kur shfaqen simbole që evokojnë urrejtje ndaj hebrenjve si popull, atëherë nuk kemi më debat politik.

Kemi gjuhë urrejtjeje.

Dhe kjo nuk i shërben askujt.

A ishte spontane?

Kjo është pyetja që duhet të shtrohet me seriozitet.

A ishte grisja e flamurit një reagim emocional i një individi?

Apo ishte një akt i menduar për të provokuar, për të tërhequr vëmendje dhe për ta zhvendosur fokusin e protestës?

Pa një hetim të plotë nuk mund të jepen përgjigje përfundimtare.

Por efekti është i qartë.

Në vend që të diskutohej për qeverisjen, u diskutua për urrejtjen.

Në vend që protesta të fitonte mbështetje më të gjerë, ajo humbi një pjesë të legjitimitetit moral në sytë e shumë qytetarëve.

Shqipëria nuk duhet të importojë konflikte që nuk janë të sajat

Shqipëria ka sfidat e veta.

Nuk ka nevojë të importojë urrejtje.

Nuk ka nevojë të bëhet arenë e përplasjeve ideologjike globale.

As të shndërrojë konfliktet ndërkombëtare në instrument për politikën e brendshme.

Sepse kjo nuk forcon demokracinë.

E dobëson atë.

Në fund…

Qeveria nuk ra.

Problemet e shqiptarëve nuk u zgjidhën.

Çmimet nuk ranë.

Emigracioni nuk u ndal.

Korrupsioni nuk u zhduk.

Por Shqipëria fitoi një njollë që nuk e meriton.

Një vend që për dekada është përmendur si simbol i “Besës”, i shpëtimit të hebrenjve dhe i bashkëjetesës ndërfetare, u përmend për një flamur të grisur dhe për slogane që nuk përfaqësojnë kulturën e tij.

Prandaj titulli mbetet ironik.

Urime! E rrëzuat Ramën, duke grisur një flamur!

Sepse, në realitet, nuk u rrëzua asnjë qeveri.

Por u rrezikua të dëmtohej një pjesë e reputacionit moral që Shqipëria ka ndërtuar me shumë sakrifica gjatë historisë./David Isaac/