Këngëtari i mirënjohur Mateus Frroku bëhet baba i një vajze me emrin Santa, që vjen në jetë si shenjtërim i kujtesës së gjyshes

Nga Albert Vataj
Një zë që i ka kënduar dashurisë, tani e përjeton atë në formën më të pastër, në një jetë të re
Këngëtari i mirënjohur Mateus Frroku, zëri që na ka dhuruar këngë, emocione dhe momente të paharrueshme në skenë, sot ka një arsye krejt tjetër për të kënduar. Ai është bërë baba.
Dhe me ardhjen e vajzës së tij të parë, jeta e tij ka marrë një tingull të ri, një përgjegjësi të re dhe, mbi të gjitha, një dashuri që nuk shkruhet më me vargje, por me frymën e një fëmije, me rrahjet e një zemre të vogël dhe me ankthin e bukur të një prindi që sapo ka hyrë në universin e pafund të atësisë.

Mateusi, ai që si artist ka zgjedhur shpesh të këndojë dashurinë dhe të bukurën, tani ka përballë vetes një të vërtetë që asnjë këngë nuk mund ta përshkruajë plotësisht, dashurinë për një fëmijë.
Dhe emri që ka zgjedhur për të bijën e bën këtë ardhje edhe më të veçantë.
Santa.
Një emër që nuk është zgjedhur vetëm për tingullin e tij të bukur. Është një emër që vjen nga kujtesa, nga familja, nga dashuria për një grua që ka lënë gjurmë dhe që tani, përmes këtij emri, merr një jetë të dytë në kujtesën e brezit të ri.

Santa, rierdhe në jetë për të na shenjtëruar me bekimin tënd të mirësisë.
Një emër që rikthehet nga kujtesa në një jetë të re, si një dritë që nuk pranon të shuhet.
Pas një emri është gjithmonë një mrekulli jete.
Është një kujtim që kërkon të mbetet. Është një dritë që ndizet sërish. Është një histori që, edhe kur mendon se e ke mbyllur në albumet e së shkuarës, gjen një mënyrë për të trokitur përsëri në derën e zemrës.
Dhe kur ai emër i jepet një fëmije që sapo ka ardhur në jetë, gjithçka merr një kuptim tjetër.
E shkuara nuk kthehet për të na mbajtur peng; ajo rikthehet për të na kujtuar se dashuria nuk vdes.
Pas një emri është gjithnjë një mrekulli jete që shfaqet. Një dritë që shpërthen në prehërin e nënës. Një diell i vogël që ajo nxjerr nga trupi i saj, si bima që çan tokën për të dalë në dritë nga fara.
Është lajmi i mirë i ardhjes së një qenieje të re, ai çast i shenjtë kur njeriu ndien se jeta është ende dhurata më e madhe dhe se, përtej gjithë pasigurive tona, ekziston një vullnet më i lartë që na kthen sytë nga qielli, nga altari ku lutjet tona ngrihen me shpresën se do të dëgjohen.
Kohë më parë, në një komunikim që pata me djalin e dajës, Mateus Frrokun, ndërsa priste ardhjen e fëmijës së tij të parë, një vajze, ai më tha:
“Santa do ta ketë emrin.”
Atëherë ishte ende një emër i shqiptuar në pritje.
Sot është një emër që ka marrë frymë.

Santa ka ardhur.
Ka ardhur siç vijnë mrekullitë: me një frymë të brishtë, me një të qarë të parë që i jep botës një melodi të re, me duar të vogla që ende nuk mund të mbajnë asgjë, por që, pa e ditur, kanë ardhur për të mbajtur shumë zemra.
Ka ardhur për të ndryshuar ritmin e një shtëpie.
Për t’u bërë drita e mëngjeseve të reja.
Për t’u bërë shqetësimi më i ëmbël.
Për t’u bërë arsyeja pse dy njerëz do ta matin kohën ndryshe.
Dhe bashkë me të, një emër është ngritur nga kujtesa dhe është vendosur mbi një jetë të re.
Është emri i gjyshes.
Dhe kjo e bën ardhjen e saj jo vetëm një gëzim familjar, por edhe një vazhdimësi të një dashurie që ka refuzuar të shuhet.
Sepse disa emra nuk mbahen thjesht për t’u thirrur.
Mbahen për t’u kujtuar.
Mbahen si amanet.
Mbahen si një urë që lidh ata që ishin me ata që sapo kanë ardhur.

Në këtë kuptim, Santa e vogël nuk ka ardhur vetëm me një emër të bukur. Ajo ka ardhur me një histori.
Një histori që do ta mësojë më vonë, kur të rritet dhe të pyesë:
“Pse më quajtën Santa?”
Dhe përgjigjja do të jetë një histori dashurie.
Do t’i tregojnë se para saj kishte një tjetër Santa. Një grua që jetoi, deshi dhe la pas vetes një gjurmë aq të fortë sa emri i saj nuk mund të mbyllej në kujtime.
Do t’i tregojnë se ajo grua kishte një zemër të madhe, një prehër të ngrohtë dhe duar që dinin të jepnin.
Dhe ndoshta atëherë vogëlushja do ta kuptojë se emri i saj nuk është vetëm një trashëgimi familjare.
Është një bekim.
Një dëshirë që mirësia të vazhdojë.
Që ajo dritë që dikur ngrohu një brez të tërë, të mos shuhet, por të kalojë në një tjetër jetë.
Kështu ndodh me dashurinë e vërtetë.
Ajo nuk zhduket kur ikën njeriu që e dha.
Ajo mbetet në gjestet që kujtojmë, në fjalët që përsërisim, në fotografitë që ruajmë, në rrëfimet që u tregojmë fëmijëve tanë.
Dhe ndonjëherë, në mënyrën më të bukur, ajo merr emrin e një fëmije.
Për Mateusin, kjo është një tjetër skenë, por një skenë ku nuk ka duartrokitje, drita projektorësh apo muzikë në sfond.
Është skena më intime e jetës.
Aty ku një baba merr për herë të parë në krahë vajzën e tij dhe ku papritur kupton se disa emocione janë shumë më të mëdha se çdo këngë që mund të këndojë.
Ai që ka interpretuar dashurinë në skenë, tani ka marrë rolin më të vërtetë të jetës së tij, të jetë baba.
Dhe ky rol nuk ka tekst të shkruar.
Do ta shkruajë dita pas dite.
Me net pa gjumë.
Me buzëqeshje.
Me frikëra.
Me përqafime.
Me hapa të vegjël.
Me fjalën e parë.
Me hapin e parë.
Me mijëra çaste që do t’i duken të zakonshme atëherë, por që vite më vonë do të bëhen kujtimet më të shtrenjta.

Santa ka ardhur, pra, dhe me të ka ardhur edhe një kapitull i ri për Mateusin, për familjen dhe për të gjithë ata që e duan.
Mirë se erdhe në jetë, Santa!
U bëfsh dritë në shtëpinë ku erdhe, paqe në zemrat që do të të rrisin dhe një vazhdimësi e bukur e asaj mirësie që emri yt mbart.
U rritsh me shëndet, me dashuri dhe me atë hir të padukshëm që e bën një njeri të mirë jo sepse e ka trashëguar një emër, por sepse e ka bërë zemrën e vet të denjë për të.
Dhe ty, Mateus, urime për këtë rol të ri.
Mund të kesh kënduar për dashurinë në shumë mënyra.
Por tani e tutje ke një këngë që nuk ka nevojë për mikrofon.
Ajo do të quhet Santa.
Dhe do të jetë kënga më e bukur e jetës sate.