Rrugëtimi i Jovane Cabral: Nga modestia në Kepi i Gjelbër, te ëndrra e Kupës së Botës dhe përballja me Messin

Jovane Cabral, sulmuesi 28-vjeçar nga Kepi i Gjelbër, ka ndërtuar një rrugëtim të jashtëzakonshëm nga fëmijëria në Assomada, mes ishujve të Nën-Erës, deri në skenën e futbollit evropian. Pasi la pas një fëmijëri modeste dhe një klub të vogël lokal, Gremio de Nhagar, ai u zhvendos në Lisbonë në moshën 15-vjeçare, duke ndërtuar një karrierë që përfshin klube si Sporting, Lazio, Salernitana, Olympiacos dhe aktualisht Estrella Amadora në divizionin e parë portugez. Ai shprehet me krenari për origjinën e tij dhe familjen e tij modeste që jeton ende në ishullin Santiago, duke theksuar se gjithçka që ka arritur ia dedikon atyre.

Momentalisht, Cabral dhe Kepi i Gjelbër po shkruajnë histori, duke u kualifikuar si debutues në raundin e 1/16-ave të Kupës së Botës. Pas një videothirrjeje me familjen e tij, e cila kishte qëndruar zgjuar për të ndjekur ndeshjen historike, Cabral e përshkruan veten dhe shokët e tij si “superheronj”. Ai kujton kohët kur Kepi i Gjelbër konsiderohej “i fundit i të fundit” dhe mezi arrinte të luante miqësore, duke e quajtur këtë arritje një “përrallë” që shkon përtej çdo imagjinate. Mendimi i parë pas kualifikimit ishte për familjen dhe ishullin e tij, vendin ku lindi dhe u rrit.

Përballja e mundshme me Lionel Messin në fazën tjetër është një perspektivë “e pabesueshme” për Cabral. Edhe pse Kepi i Gjelbër konsiderohet i nënvlerësuar, ai beson se në futboll “kurrë mos thuaj kurrë”. Kur u pyet për preferencën mes Messit dhe Cristiano Ronaldos, ai zgjodhi të dy, duke theksuar se ishte rritur te Sporting me fotot e Ronaldos në mur, por duke e konsideruar të pamundur zgjedhjen mes dy legjendave. Përqendrimi mbetet thelbësor, dhe trajneri po i mban lojtarët me këmbë në tokë. Pas festimeve të merituara, fokusi do të zhvendoset plotësisht te ndeshja kundër Argjentinës, me synimin për të luftuar deri në fund. Ai vlerëson gjithashtu portierin Vozinha dhe lojtarë si Stopira e Mendes si “fara” të ekipit.

Duke reflektuar mbi eksperiencën e tij në Itali, Cabral ka kujtime të mira nga koha te Lazio, veçanërisht për ambientin e dhomës së zhveshjes dhe tifozët e Olimpico-s. Ai mban ende kontakte me ish-shokët e skuadrës si Felipe Anderson, Milinkovic dhe Patric. Ai e përshkruan atë periudhë si një kohë rritjeje personale, duke qenë viti i tij i parë jashtë Sportingut, pa njohur mirë anglishten dhe i vetëm. Megjithatë, qëndrimi i tij zgjati vetëm gjashtë muaj, dhe ai do të kishte dashur të vazhdonte.

Nën drejtimin e trajnerit Maurizio Sarri, Cabral pati vetëm pesë paraqitje. Ai shpjegon se Sarri “nuk e shihte” atë, gjë që ishte e kuptueshme duke qenë i ri dhe në huazim. Megjithatë, ai kujton se shënoi sapo iu dha mundësia, kundër Veronës. Ai e konsideron Sarrin një trajner të madh, nga i cili ka mësuar shumë. Një anekdotë që i ka mbetur në mendje janë “treqind bestytnitë” e Sarrit dhe prania e vazhdueshme e cigareve në zyrën e tij, duke krijuar një “halo tymi”. Sarri ishte një person shumë i rezervuar, me të cilin nuk fliste shumë, por marrëdhënia ishte e mirë, dhe stërvitjet e tij taktike zgjasnin me orë të tëra.

Për sa i përket kohës së tij në Salerno, Cabral kujton “një qytet madhështor”: shëtitoren, stadiumin Arechi, tifozët dhe brioshët me akullore. Fatkeqësisht, ai vit përfundoi me rënien e Salernitanës në Serie B, një sezon i vështirë me katër ndryshime trajnerësh. Në fund, ai përmbledh “mrekullinë” e Kepit të Gjelbër me një fjalë: “Bashkim”. Ai thekson se pa këtë unitet vëllazëror, ata nuk do të kishin arritur askund.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport