Gjergj Luca dhe shpirti i tij i madh, në një ditë të madhe, arriti ta bëjë të dukshme atë madhështi që nuk kërkon të shpallet, por që ndodh si një akt i heshtur i një vullneti të lartë, një vullnet që nuk flet me fjalë të mëdha, por vepron me duar të hapura. Aty ku shumëkush ndalet te premtimi, ai zgjedh të ndërtojë; aty ku retorika përplaset në ajër, ai hedh themele.
“Ashtu siç ka emrin, ashtu ia bëmë dhuratën. Familjes së Xhevahirit në katundin Griqan të Elbasanit ia ndërtuam shtëpinë e re nga themelet ku të jetojnë të lumtur e plot shpresë. Së bashku me koleget e mia të kompanisë Rozafa zgjodhëm të shtunën e bekuar të Pashkës për t’ia dyfishuar gëzimin një familjeje në nevojë, pa pyetur nëse janë blu apo të kuq… Gëzuar shtëpinë e re njerëzit e mirë të këtij vendi!”, shkruan Luca, dhe në këtë fjali nuk ka vetëm një urim, por një qëndrim, një filozofi që e tejkalon ndarjen dhe e përqafon njeriun.
Dhe vërtet, ajo që ndodh në Griqan nuk është thjesht ndërtimi i një shtëpie. Është rindërtimi i një besimi të lëkundur, se ende ka njerëz që e matin veten me atë që japin, jo me atë që marrin. Një muaj e gjysmë punë, për të ngritur nga toka një strehë që sot, në ditën e Ngjalljes, merr kuptimin e vet më të plotë, si simbol i ringritjes, i shpresës që nuk dorëzohet, i jetës që kërkon të lulëzojë edhe në kushte të vështira.
Pamja e punonjësve të Rozafës që mbërrijnë me dhurata në duar nuk është thjesht një ceremonial. Është një procesion i heshtur i dinjitetit njerëzor, ku çdo hap është dëshmi e një përkushtimi që nuk ka nevojë për duartrokitje. Ata nuk shkojnë vetëm për të dorëzuar një çelës, por për të hapur një derë, një derë drejt një jete më të denjë.
Edhe prania e fotografisë së Sali Berishës në atë shtëpi të re, e vendosur mes dhuratave, merr një ngjyrim të dyfishtë, njëherazi si një ironi e hollë dhe si një deklaratë e qartë, se e mira nuk ka nevojë për flamuj për t’u legjitimuar. Ajo që ndërtohet me punë dhe zemër, qëndron përtej përkatësive, përtej zhurmës së politikës, përtej tymit të përplasjeve dhe zjarrit të molotovëve.
“Po e hamë këtë ëmbëlsirë për begatim të kësaj shtëpie të re… dhe për t’iu kthyer punës, për të ndërtuar shtëpi të tjera… për t’iu gjendur pranë kujtdo që ka nevojë…, sa të kemi mundësi”, shprehet Luca. Dhe në këtë thjeshtësi fjalësh, fshihet një projekt i madh njerëzor, ai i vazhdimësisë së së mirës, i një zinxhiri veprash që nuk mbyllen me një akt, por shtohen si dritat në një natë të gjatë.
Kjo shtëpi në Griqan nuk është vetëm një ndërtim fizik. Është një metaforë e asaj që mund të bëhet kur vullneti takohet me dhembshurinë, kur puna bashkohet me besimin te njeriu. Në këtë Natë të madhe të Ngjalljes, ajo që inaugurohet nuk është vetëm një strehë, por një dëshmi se ringjallja nuk është vetëm një akt hyjnor; ajo mund të jetë edhe një vepër njerëzore.
Albert Vataj