2019 është një vit rekord për Diellin: ai është në nivelin e tij më të ulët të aktivitetit dhe gjatë këtij viti që po lëmë pas, ka mbetur pambaruar për 277 ditë (të dhënat e azhurnuara deri më 23 dhjetor). Rekordi i mëparshëm i epokës së hapësirës (inauguruar zyrtarisht në 4 tetor 1957 me fillimin e Sputnik) ishte në vitin 2008, kur Dielli mbeti pa njolla për 268 ditë, gjatë minimumit diellor të 2008-2009. Para Epokës Hapësinore rekordi është ai i vitit 1913, i cili kishte 311 ditë.
Minimumi diellor është një pjesë normale e cikleve diellore, të cilat zgjasin 11 vjet. Dy nivelet e fundit (2008-2009 dhe 2018-2019) ishin të qeta të gjata dhe të thella. Me sa dimë sot, nuk ka arsye për shqetësimin: nuk pritet ndonjë rezultat i veçantë për Planetin, megjithëse ka nga ata që besojnë se me Diellin në minimum temperaturat janë më të ulëta mesatarisht. Nuk është një hipotezë e thjeshtë për të provuar: sistemi i klimës së Tokës është vërtet kompleks dhe mund të përgjigjet shumë ngadalë.
Nga ana tjetër, një pasojë e mundshme është ekspozimi i rritur i Tokës ndaj rrezatimit kozmik, i filtruar kur Dielli lëshon sasi të mëdha të grimcave të tij, kjo mund të prekë ata që fluturojnë gjatë në lartësi të mëdha. Për më tepër, një Diell i dobët lëshon një dozë më të ulët rrezesh ultravjollcë dhe kjo bën që atmosfera e sipërme tokësore (eksosfera) të ftohet dhe kontraktohet: duke u ulur, ajo mund të shkaktojë një humbje të lartësisë së satelitëve.
Për studiuesit e Qendrës së parashikimit të motit hapësinor (NOAA / NASA), të cilët studiojnë trendin e cikleve diellore, minimumi aktual diellor do të arrijë pikën e tij më të thellë (qetësinë e sheshtë) në prill të vitit 2020, me një diferencë gabimi prej 6 muaj. Atëherë aktiviteti duhet të rifillojë për të arritur nivelin e ri në korrik të 2025. Kjo do të thotë që kjo periudhë e ulët diellore mund të vazhdojë për ca kohë dhe mbase të tejkalojë rekordin të vitit 1913. (Focus)
/ SCAN