Çfarë do të thotë të jesh gjallë? Një studim i ri mbi një krijesë të mahnitshme deti sugjeron se përgjigjja mund të jetë më e ndërlikuar nga sa duket.
Te disa fragmente të gjymtuara të Psolus fabricii, një lloj kastraveci deti vendas në Oqeanin e Atlantikut të Veriut, studiuesit vunë re se pjesët e prera nuk u kalbën, por përkundrazi dukeshin sikur rriteshin, sipas CNN.
Për të mësuar më shumë, studiuesit hoqën fragmente shtesë nga këmbët, trupi kryesor dhe tentakulat e kafshëve detare dhe kryen një numër eksperimentesh laboratorike në ujë deti.
Në të vërtetë, fragmentet refuzuan ”të vdisnin”.
Pjesët e ndryshme u shëruan papritur vetë dhe madje arritën të thithnin lëndë ushqyese pavarësisht se nuk kishin gojë.
“Ky është rasti i parë i pavdekshmërisë së indeve në kushte natyrore”, tha Sara Jobson, autore kryesore e një studimi që përshkruan gjetjen që u botua në revistën “Science Advances”.
“Këta kastravecë deti njihen për kapacitetin e tyre të lartë rigjenerues, kështu që kur humbasin një tentakulë ose një këmbë tubi, janë në gjendje ta rigjenerojnë atë shumë mirë, por askush nuk ka parë kurrë se çfarë ndodh me indet që shkëputen, sepse ne thjesht supozonim se ato do të vdisnin”, shtoi ajo.
Megjithatë, indet e prera nuk u zhvilluan në individë krejtësisht të rinj, një proces që mund të ndodhë në kushte të caktuara në disa lloje kastraveci deti, duke ngritur disa pyetje filozofike.
“Ne me dashuri i quajmë këto eksplante indesh ‘zombit tanë’, sepse ato duket se kalojnë vijën ndarëse midis të vdekurve dhe të gjallëve”, tha Jobson, një student doktorature i shkencave të oqeanit në Universitetin Memorial në Newfoundland dhe Labrador.
“Shumë kafshë janë në gjendje të gjymtojnë indet vullnetarisht dhe t’i rigjenerojnë ato. Më të famshmet janë hardhucat që sakrifikojnë bishtat e tyre për t’i shpëtuar grabitqarëve. Por bishti i humbur në vetvete nuk përbën asgjë”, vuri në dukje Jobson.
Për të bërë një paralele me kastravecin e detit, është sikur bishti i një hardhuce të shërohet vetë dhe pastaj të lëvizë nëpër pyll, duke fituar lëndët e veta ushqyese dhe duke mbijetuar për vite me radhë.
Ajo që është edhe më e habitshme është se indi i prerë ka qenë i fortë për më shumë se tre vjet.
“Për aq sa mund të dimë, nuk kishte shenja vdekjeje, degradimi ose nekroze,” shtoi Jobson, duke iu referuar vdekjes qelizore.
“Në planin afatgjatë, një punë e tillë mund t’i ndihmojë studiuesit të kuptojnë më mirë rigjenerimin, shërimin e plagëve, mirëmbajtjen e indeve dhe plakjen”, tha Veronica Hinman, drejtoreshë e Laboratorit Whitney për Bioshkencën Detare në Universitetin e Floridës.
Kastravecë deti të pavdekshëm?
Sipas Jobson, zbulimi që nxiti studimin ishte i rastësishëm.
“Ne punojmë pikërisht në bregdet dhe jemi në gjendje të mbajmë kafshë të gjalla në laboratorin tonë”, tha ai.
“Ne vumë re se ato ishin ende atje pas disa ditësh, pastaj javësh dhe pastaj muajsh, dhe ato ishin ende të ngjitura”, tha Jobson.
Pjesët e trupit gjithashtu lulëzuan pa qenë në një mjedis steril, por në ujin natyror të detit.
Fragmentet thithën aminoacide, të cilat ndodhin natyrshëm në habitatin e kastravecit të detit, pa pasur nevojë për gojë ose zorrë. Indet jo vetëm që vazhduan të prodhonin qeliza dhe treguan shenja të një sistemi imunitar aktiv, por vazhduan të lëviznin dhe t’i përgjigjeshin shpimeve, edhe pas muajsh shkëputjeje.
“Nëse indet e kastravecit të detit konfirmoheshin të pavdekshme, ato do të kishin zbatime në kërkimin mjekësor dhe biologjinë qelizore”, tha Jobson.
Aftësia e qelizave për t’u shëruar dhe për të mbijetuar pa ndihmë të jashtme sugjeron se diçka po i mban ato të shëndetshme dhe të pastra.
Një proces krejtësisht i ri
Ekinodermat, grupi që përfshin kastravecat e detit, yjet e detit dhe iriqët e detit, kanë aftësi të jashtëzakonshme rigjeneruese të njohura për shkencëtarët prej kohësh, sipas Noé Wambreuse, një bashkëpunëtor kërkimor postdoktoral në Universitetin e Southampton në Angli.
“Kastravecat e detit mund të nxjerrin jashtë organet e tyre tretëse si një mekanizëm mbrojtës për të shpërqendruar grabitqarët, dhe disa specie gjithashtu mund të riprodhohen në mënyrë aseksuale përmes ndarjes, një proces në të cilin një individ i vetëm ndahet në dy pjesë që secila rigjenerohet në një organizëm të plotë të klonuar”, tha ai.
Ky zbulim është i rëndësishëm sepse mund të ofrojë një model të ri premtues për kërkimin e biologjisë së indeve, veçanërisht me aplikime të mundshme në studimet e riparimit dhe plakjes së indeve.
“Në fund të fundit, inde të tilla të pavdekshme mund të ndihmojnë në zbulimin e mekanizmave themelorë të sjelljes dhe dinamikës së indeve që ndahen në të gjitha kafshët, përfshirë njerëzit”, shtoi ai./ /Ad.Ab./ a.jor.
ATSH