Shkodra e një të diele magjike, qyteti që nuk resht së mahnituri me hiret e saj prej zonje

Nga Albert Vataj
Përmes një fotogalerie të publikuar në rrjetet sociale, kryebashkiaku i Shkodrës, Benet Beci, ka sjellë jo thjesht disa pamje të bukura, por një dëshmi të gjallë të ritmit, shpirtit dhe hijeshisë së qytetit në një të diel vere. Në ato fotografi nuk shfaqet vetëm një qytet; shfaqet një atmosferë, një frymëmarrje kolektive, një ndjesi që i përket Shkodrës dhe që, sapo e prek, të mbetet gjatë në kujtesë.

Nga shpendët që vizatojnë qiellin mbi liqen me fluturimin e tyre të qetë, te turistët që enden nëpër rrugicat piktoreske të qendrës historike, gjithçka duket se bashkohet në një pikturë të gjallë ku drita, uji, guri dhe njerëzit krijojnë një harmoni të rrallë. Kjo e diel vjen me më shumë ngjyra, me më shumë gjallëri dhe me atë atmosferë të veçantë që vetëm Shkodra di ta dhurojë: një përzierje mes traditës dhe modernitetit, mes qetësisë së liqenit dhe pulsimit të rrugëve të mbushura me jetë.

Larminë e kësaj dite e pikturojnë vendet magjepsëse që përshkojnë brigjet e liqenit, shëtitoret ku era sjell aromën e ujit dhe të verës, kafetë ku bisedat zgjasin pa ngut dhe, natyrisht, qendrat ikonike të qytetit që mbajnë mbi vete peshën e historisë dhe krenarinë e një kulture të lashtë urbane.

Por Shkodra sot nuk është më vetëm e shkodranëve. Ajo është bërë një qytet që i përket kujtdo që vjen për ta zbuluar. Çdo i huaj që ndalet këtu bëhet, qoftë edhe për pak kohë, pjesë e historisë së saj. Ai prek me dorë gjurmët e së kaluarës, dëgjon jehonën e një qyteti që ka lindur artistë, poetë, fotografë e mendimtarë, dhe largohet me emocionin e asaj që e bën Shkodrën kaq të veçantë dhe kaq të dashur.
Sepse bukuria e Shkodrës nuk matet vetëm me pamjet që ofron. Ajo matet me mënyrën se si të pret, me mënyrën se si të fton të ecësh ngadalë, të vështrosh më gjatë dhe të ndjesh se çdo rrugë, çdo fasadë dhe çdo reflektim mbi liqen fsheh një histori për t’u treguar.

Ndoshta kjo është arsyeja pse kush e viziton Shkodrën nuk largohet thjesht me fotografi. Largohet me një ndjesi përkatësie, sikur qyteti t’i ketë dhënë diçka nga vetja. Dhe pikërisht këtë ndjesi përcjell edhe fotogaleria e publikuar: Shkodrën si një qytet që nuk resht së mahnituri dhe që, në çdo të diel të zakonshme, di të krijojë një magji krejt të vetën.