Ka humbje për të cilat fjalët nuk mjaftojnë. Ka ndarje që nuk mbyllen me një lamtumirë, sepse njerëzit që ikin nga kjo botë vazhdojnë të jetojnë në gjithçka që na kanë lënë: në kujtime, në mësime, në gjeste, në fjalë dhe, mbi të gjitha, në atë që jemi bërë falë tyre.
Për shkrimtaren dhe poeten Mimoza Ahmeti, sot është një prej atyre ditëve kur fjala, ajo që ka qenë gjithmonë një nga mjetet e saj më të fuqishme për të kuptuar dhe shprehur botën, duket e pafuqishme përballë dhimbjes. Fituesja e “Ferma VIP 3” ka ndarë me ndjekësit lajmin e trishtë të ndarjes nga jeta të babait të saj, një prej njerëzve më të rëndësishëm të jetës së saj dhe një nga shtyllat mbi të cilat është ngritur personaliteti i saj.
Në një mesazh të thellësisht intim, Ahmeti nuk shkruan thjesht për humbjen e një prindi. Ajo shkruan për humbjen e një pjese të vetvetes.
“Sot u shua një pjesë e zemrës sime… Sot humba babanë tim të shtrenjtë”, shkruan ajo, duke pranuar se përballë ikjes së tij edhe fjalët e saj heshtin.
Në kujtimin e saj, babai nuk është vetëm prindi që e shoqëroi në vitet e jetës. Ai është një prani që ka depërtuar në formimin e saj, në zgjedhjet, në arritjet dhe në mënyrën se si ajo e ka ndërtuar veten.
Në çdo hap të saj, në çdo arritje dhe në çdo gjë të mirë që ka ndërtuar, ajo sheh një gjurmë të tij: “mësimet e tua, dashuria, mundi dhe sakrificat e tua”. Është një mënyrë e bukur për të thënë se prindërit nuk largohen kurrë plotësisht. Ata vazhdojnë të jetojnë në bijtë e tyre, në karakterin që u kanë dhënë, në vlerat që u kanë mësuar dhe në rrugët që ata kanë ndihmuar të hapen.
Ahmeti shpreson që gjithçka që ka arritur në jetë ta ketë bërë të atin krenar. Është ndoshta një nga dëshirat më të hershme dhe më të thella të çdo fëmije: të ndiejë se në sytë e prindit të vet ka qenë i denjë për dashurinë, besimin dhe sakrificat e tij.
Dhimbja bëhet edhe më e thellë sepse kjo nuk është hera e parë që Mimoza përballet me humbjen e një prindi. Gjatë qëndrimit në “Ferma VIP”, ajo kishte folur me ndjeshmëri për marrëdhënien e saj me prindërit dhe kishte rrëfyer edhe dhimbjen e humbjes së nënës, e cila ndërroi jetë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Një dhimbje e tillë ishte rënduar edhe nga pamundësia për të qenë fizikisht pranë saj në çastet e fundit dhe në ceremoninë e lamtumirës. Për shkak të mungesës së vizës, pavarësisht përpjekjes për të siguruar një vizë urgjente, Mimoza nuk mundi të udhëtonte drejt SHBA-së.
Dhe tash, kur edhe babai është larguar, mesazhi i saj merr një tjetër dimension. Dy prindërit janë bashkë në atë hapësirë të pakthyeshme ku njeriu nuk mund t’i ndjekë më me hapa, por vetëm me kujtime.
Prandaj lutja e saj e fundit për të atin është njëkohësisht edhe një letër dashurie për të dy:
“Kur ta takosh nënën, përqafoje fort për mua.”
Në këtë fjali të thjeshtë përmblidhet një mall i tërë. Një vajzë që nuk mund t’i përqafojë më prindërit, u kërkon atyre të përqafohen mes tyre dhe të mbajnë me vete dashurinë e saj.
“Tani jeni përsëri bashkë… Dhe unë mbetem këtu, me kujtimet tuaja, me mallin dhe me një dashuri që nuk do të shuhet kurrë”, shkruan ajo.
Është pikërisht kjo ajo që mbetet pas ikjes së njerëzve tanë më të dashur: kujtimi. Dhe kujtimi, sado i dhimbshëm, është një formë tjetër e pranisë.
Prindërit ikin nga kjo botë, por jo nga fëmijët e tyre. Ata mbeten në një mënyrë tjetër: në një fjalë që na kanë mësuar, në një këshillë që e kujtojmë papritur, në një mënyrë të të parit të jetës, në një gjest të trashëguar pa e kuptuar, në një forcë që na shfaqet pikërisht atëherë kur mendojmë se nuk kemi më fuqi.
Mimoza Ahmeti, poete e shkrimtare, e ka shndërruar këtë dhimbje në një rrëfim të sinqertë për dashurinë më të pakushtëzuar: atë të fëmijës për prindin. Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron forca e fjalëve të saj: jo te retorika, por te thjeshtësia e një vajze që i flet babait të saj për herë të fundit.
“U prehsh në paqe, babi im. Përqafoje nënën fort për mua…”
Pastaj mbetet vetëm premtimi:
“Ju dua sot, nesër dhe përtej çdo kohe. Përjetë vajza juaj.”
Një premtim që nuk ka nevojë për varr, për monument apo për fjalë të mëdha. Sepse dashuria për prindërit është ndoshta i vetmi vend ku koha nuk ka fuqi të vendosë pikën e fundit.
Albert Vataj